เมื่อสิวขึ้นเรียงกันเป็นเส้นทแยงมุม
เมื่อวานนี้ เป็นวันแรกของโครงการลดช่องว่างดิจิตอล ที่จัดที่คณะ ซึ่งความจริงแล้ว มันไม่ใช่งานที่อยู่ในความรับผิดชอบของเราโดยตรง แต่ไปๆ มาๆ ก็มาลงที่เราจนได้ เหอๆ ไม่น่าเลย ก่อนวันงาน ก็มีปัญหาสาระพัด เรื่องความไม่สะดวกในการประสานงานกับเจ้าหน้าที่ ซึ่งมันเกิดจากความล่าช้าของการดำเนินงาน ซึ่งมันก็ผิดด้วยกันหลายๆ ฝ่าย เจ้าหน้าที่คณะก็ไปสัมนา เลยทำให้เวลาที่เราจะใช้เตรียมงานหายไปหลายวัน เมื่อวันจันทร์ก็เลยวุ่นวายน่าดู คนที่รู้งานก็ไม่มา ปล่อยให้คนที่เหมือนจะรู้งานอย่างเรา เผชิญชะตากรรมต่อไป บรื๋ออออ.... เพราะเราเองก็แค่คนที่เหมือนจะรู้งาน ก็เลยยังทำงานไม่ครบถ้วนเท่าที่มันควรจะเป็น ก็ก้มหน้ายอมรับความผิดนี้แต่โดยดี ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นอย่างนี้นี่นา T_T
พอถึงวันจริง รู้สึกไม่ค่อยดีตั้งแต่แบมบู โทรมาบอกว่าไม่มีคนมาเลย - -" เฟลเลยพี่น้อง แล้วก็โดนตอกย้ำด้วยน้องตั้นที่โทรมาถามว่า ตกลงมีค่ายวันนี้จริงๆ หรือป่าว T_T แง่ะ รีบแจ้นไปคณะทันทีเลย ก็ร้างอย่างที่คิด ไม่มีน้องมาเลย ก็รอๆๆ ไปจนถึงแปดโมงกว่า มีน้องมาสามโรงเรียน รวมก็ 13 คน - -" อยากจะร้องไห้ แต่ก็ต้องยิ้มเข้าไว้ ไม่อย่างงั้นถ้าเราเฟล น้องคนที่เตรียมงาน น้องที่มาเค้าก็จะเฟลไปด้วย เราเป็นพี่ เราก็ต้องเปนตัวอย่างให้น้องสิ ใช่มะ ไปๆ มาๆ เราก็เลยเป็นเฮด All in One ไปในที่สุด พร้อมกับได้รับหน้าที่เป็นผู้รักษารีโมตแอร์ ฮ่าๆๆๆ มันเป็นหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่มาก ย้ำแล้วย้ำอีก จนเราแทบจะไปฝันถึงรีโมตแอร์ หลอนมาก ฮ่าๆๆ งานเมื่อวานก็มีปัญหาอยู่บ้าง เล่นเอาปวดใจกันเลยทีเดียว ปีสามก็มากันไม่กี่คน ต้องอยู่กับน้องปีสอง บางทีไปว่าอะไรน้อง ไอ่เราก็ลำบากใจนะ แต่ก็ต้องทำ (ดูเป็นคนดีชะมัด ฮ่าๆ) ผ่านเมื่อวานมาได้แบบเสียวๆ วันนี้ก็ยังเสียวอยู่ ด้วยความผิดติดตัวที่ยังมีอยู่ เมื่อวานกลับไปส่องกระจก พบว่า สิวขึ้นมาอีกสองเม็ด จากที่ก่อนค่ายมีสิวเม็ดใหญ่ขึ้นอยู่ตรงจมูก พอมาวันนี้ขึ้นอีกตรงแก้มซ้าย กับหน้าผากขวา เรียงกันเปนเส้นเหมือนดาวไถ โอ้ววว มันช่างน่าภาคภูมิใจยิ่งนัก ฮ่าๆๆ ต้องถ่ายรูปเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึก หุหุ
วันนี้ก็ตื่นสาย มาถึงน้องกินข้าวกันหมดละ ฮ่าๆๆๆ แต่ยังดีที่ไม่มีปัญหาอะไร ... อย่างน้อยก็ตอนนี้ เห๊อออออ เหลืออีกวันครึ่งสำหรับค่ายนี้ ก็ก้าวเข้ามาทำแล้ว ขอทำให้ดีที่สุดก็แล้วกัน เพื่ออะไรซักอย่าง มั๊ง ฮ่าๆๆ เผื่อว่าสิวมันจะยุบๆไปซะที ฮ่าๆๆ
ปล. ชื่อเรื่องมันดูไม่ค่อยเกี่ยวแหะ
พอถึงวันจริง รู้สึกไม่ค่อยดีตั้งแต่แบมบู โทรมาบอกว่าไม่มีคนมาเลย - -" เฟลเลยพี่น้อง แล้วก็โดนตอกย้ำด้วยน้องตั้นที่โทรมาถามว่า ตกลงมีค่ายวันนี้จริงๆ หรือป่าว T_T แง่ะ รีบแจ้นไปคณะทันทีเลย ก็ร้างอย่างที่คิด ไม่มีน้องมาเลย ก็รอๆๆ ไปจนถึงแปดโมงกว่า มีน้องมาสามโรงเรียน รวมก็ 13 คน - -" อยากจะร้องไห้ แต่ก็ต้องยิ้มเข้าไว้ ไม่อย่างงั้นถ้าเราเฟล น้องคนที่เตรียมงาน น้องที่มาเค้าก็จะเฟลไปด้วย เราเป็นพี่ เราก็ต้องเปนตัวอย่างให้น้องสิ ใช่มะ ไปๆ มาๆ เราก็เลยเป็นเฮด All in One ไปในที่สุด พร้อมกับได้รับหน้าที่เป็นผู้รักษารีโมตแอร์ ฮ่าๆๆๆ มันเป็นหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่มาก ย้ำแล้วย้ำอีก จนเราแทบจะไปฝันถึงรีโมตแอร์ หลอนมาก ฮ่าๆๆ งานเมื่อวานก็มีปัญหาอยู่บ้าง เล่นเอาปวดใจกันเลยทีเดียว ปีสามก็มากันไม่กี่คน ต้องอยู่กับน้องปีสอง บางทีไปว่าอะไรน้อง ไอ่เราก็ลำบากใจนะ แต่ก็ต้องทำ (ดูเป็นคนดีชะมัด ฮ่าๆ) ผ่านเมื่อวานมาได้แบบเสียวๆ วันนี้ก็ยังเสียวอยู่ ด้วยความผิดติดตัวที่ยังมีอยู่ เมื่อวานกลับไปส่องกระจก พบว่า สิวขึ้นมาอีกสองเม็ด จากที่ก่อนค่ายมีสิวเม็ดใหญ่ขึ้นอยู่ตรงจมูก พอมาวันนี้ขึ้นอีกตรงแก้มซ้าย กับหน้าผากขวา เรียงกันเปนเส้นเหมือนดาวไถ โอ้ววว มันช่างน่าภาคภูมิใจยิ่งนัก ฮ่าๆๆ ต้องถ่ายรูปเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึก หุหุ
วันนี้ก็ตื่นสาย มาถึงน้องกินข้าวกันหมดละ ฮ่าๆๆๆ แต่ยังดีที่ไม่มีปัญหาอะไร ... อย่างน้อยก็ตอนนี้ เห๊อออออ เหลืออีกวันครึ่งสำหรับค่ายนี้ ก็ก้าวเข้ามาทำแล้ว ขอทำให้ดีที่สุดก็แล้วกัน เพื่ออะไรซักอย่าง มั๊ง ฮ่าๆๆ เผื่อว่าสิวมันจะยุบๆไปซะที ฮ่าๆๆ
ปล. ชื่อเรื่องมันดูไม่ค่อยเกี่ยวแหะ
ฮ่าๆๆ
ReplyDeleteสันซาหนุกซาหนาน เนอะๆ
เปลี่ยนแผนทุกๆ ห้านาที ฮี่ๆๆ
อ่านะ
ReplyDeleteเปน head all in one ฟังดูเหมือน printer เลยแหะ
อย่าเครียดมากไปล่ะ เด๋วสิวมันพากันขึ้นอีก
จากดาวไถกลายเป็นทางช้างเผือกแล้วจะลำบาก 555+
ก็อย่าไปเครียด ความผิดพลาดมันก็ไม่มีใครตั้งใจอยากจะให้เกิดหรอก
เอาไว้เปนบทเรียนสำหรับงานต่อๆไปดีกว่า(นี่ยังจะมีอีกเรอะ O_o 55+)
สู้ๆ ฟ้าทำได้ เพื่อนๆพี่ๆเปนกองหนุนให้อีกตรึม
สู้ๆนะคะฟ้า
ReplyDeleteเด๋วไปช่วยเต้นสันให้
แต่วันนี้ขอบาย
พรุ่งนี้มีสอบ หนังสือยังไม่แตะ 555+
แว๊กกกกกกกกกกก
เป็นกำลังใจให้ซาเหมอ
สู้ๆๆค่ะเทอ
ReplyDeleteแล้วมันจะผ่านไปได้ด้วยดี^^
ปล.อย่างนี้ต้องเติมพลังด้วยต้มข่าไก่แล้วล่ะฟ้า เอิ๊กๆๆ