FaH's Diary

    ปิดเทอมนี้ตั้งใจว่าจะทำอะไรหลายอย่าง ตอนที่คิดก็รู้แหละว่ามันยาก และก็รู้ว่าคงทำได้ไม่หมด แต่ก็พยายามจะทำให้ได้มากที่สุด พอได้ทำจริง ก็รู้เลยว่า ชีวิตมันไม่ได้ง่ายดาย ทุกอย่างล้วนต้องใช้ความพยายาม และความอดทนเป็นอย่างมาก และคนส่วนใหญ่ ก็จะพ่ายแพ้ให้กับความลำบาก แล้วก็เลิกล้มความตั้งใจในที่สุด ซึ่งเราเองก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนนึง ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพยายามไปได้มากแค่ไหน แต่ก็จะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ไม่ใช่เพื่อใคร ก็เพื่อตัวเราเอง     ความกลัวเป็นสิ่งนึงที่คนทุกคนมีอยู่ กลัวที่จะเริ่ม กลัวที่จะเดิน ถามเราว่ากลัวไหม ลึกๆ มันก็กลัวนะ แต่ถ้าเทียบกับความต้องการที่จะไปถึงจุดหมายแล้วล่ะก็ มันมีมากกว่าความกลัวหลายเท่านัก จะเรียกว่าทะเยอทะยานหรืออะไรก็ได้ แต่เราคิดว่า ถ้าคนเรามัวแต่อยู่นิ่งๆ ใช้ชีวิตแบบเดิมๆ ไปเรื่อยๆ ราก็จะไม่มีทางรู้เลยว่า โลกนี้มันเป็นยังไง มันสดใส หรือโหดร้ายเพียงใด เราอาจจะคิดว่า การได้มาเรียนมหาลัยก็คือการได้ก้าวเข้ามาในโลกอันยิ่งใหญ่แล้ว แต่เปล่าเลย สังคมนอกมหาวิทยาลัยนั่นสิ ที่ควรจะเป็นโลกใหม่สำหรับเราในตอนนี้ สังคมวุ่นวายที่เราเคยเกลียด และเบื่อหน่าย บัดนี้ เรากล...

       ประเดิมบล๊อคแรกด้วยทริปเที่ยวดรีมเวิลด์ หุหุ หลังส่งรายงานโอเอส ก็ได้เวลาไปปล่อยความเครียดที่เรียนหนัก งานหนักกันมาเปนเวลาหลายเดือน ด้วยคำชวนของซะ และจูน ในที่สุดเราก็เลยได้ไปร่วมทริปนี้ด้วย ฮ่าๆๆ วันอังคารที่ 17 มีนาคม 2552 นัดกันเวลา 9.00 ที่หน้าวิดยา ก็ไปถึงเก้าโมงนิดๆ สมาชิกก็มากันเกือบครบละ ผู้รวมทริปในครั้งนี้ก็มีทั้งหมด 12 คน แต่ไม่มีรูปแฮปปี้ก่าปุ้ม เนื่องจากสองคนนั้นไม่ได้ไปพร้อมเรา แต่นัดเจอกันที่ดรีมเวิด์ล หน้าตาผู้ร่วมทริปก็ตามนี้เลยจ้าา หุหุ       ออกเดินทางด้วยรถตู้ฟิว ระหว่างทางก็คุยกันตลอด ฮ่าๆๆ ไปถึงดรีมเวิลด์ก็ประมาณ 11 โมง พร้อมแ ฮปก่าปุ้มพอดี พวกเราก็เดินข้ามสะพานสีขาว เข้าไปที่เวิ้ง (ภาษาบ้านหนึ่ง แปลว่าที่ว่างๆ ^^) แล้วก็นั่งรถสองชั้นของดรีมเวิด์ลเข้าไปข้างใน หน้าตาของรถสองชั้นก็เปนดังนี้ เราก่าลักก็นั่งกันสองฝั่ง ผลัดกันถ่ายรูป และก็จะเป็นอย่างนี้ทุกรูป รูปไหนมีลักก็จาไม่มีเรา รูปไหนมีเรา ก็จาไม่มีลัก หุหุ เหมือนไม่ถูกกันเลย ฮ่าๆๆ นั่งรถเข้าไปก็ไปถึงข้างในของดรีมเวิลด์ เราก็ยืนๆ คุยกันตรงที่ขายบัตร ช่วงนี้คนยังไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ แต่ก็มีบ้าง เราก็เดินๆ ถ่า...