ณ ไอทีลาดกระบัง
ปล่อยบล๊อคทิ้งร้างมานานแรมปี วันนี้ฤกษ์งามยามดี ก็มาเขียนกันซักหน่อยจ้าา 55วันนี้ (24/4/2012) กำหนดส่งรายงาน และ CD ปริญญานิพนธ์ พอดิบพอดี
ส่งเสร็จก็เหมือนยกภูเขาลูกใหญ่ๆ ออกจากอก เรียนจบแล้วโว้ยยยยยย ^_^
กลับมาเต้นแรงเต้นกาในห้องอยู่พักใหญ่ ฮ่าๆๆ ก็ไม่รู้จะไปเต้นกับใครน้อ
เรียนจบ ก็ต้องออกไปเริ่มต้นใหม่ กับชีวิตการทำงาน
ไม่รู้ว่ามันจะเหมือนกับตอนที่เราขึ้นอนุบาล...ขึ้นประถม...ขึ้นมัธยม...แล้วก็ขึ้นมามหาลัยมหาลัยรึป่าว
ชีวิตที่เคยวนเวียนอยู่แบบนี้ เป็นพี่ใหญ่สุด แล้วก็กลายมาเป็นน้องเล็กสุด
ต้องเรียนรู้ ทุ่มเทแรงกายแรงใจ เพื่อที่จะได้เป็นพี่ใหญ่ แล้วก็ก้าวต่อไปเป็นน้องเล็กอีกครั้ง
นี่คือชีวิตสนุกๆ ในรั้วโรงเรียน ที่ที่เคยมีคุณครู มีเพื่อน มีเสียงหัวเราะ แล้วก็มีน้ำตา
แต่ชีวิตหลังจากนี้ล่ะ จะต้องเจออะไร ก็ยังไม่อาจรู้ได้ รู้แต่เพียงว่า...
ถ้าเรามาได้ถึงขนาดนี้ เราก็ต้องไปต่อได้ แล้วก็จะต้องได้ดีซะด้วย (ฮ่าๆ หลงตัวเองจิงๆ)
เวลา 4 ปี ณ สถาบันแห่งนี้ (5 ปี ที่เป็นนักศึกษาที่นี่)
ไม่ได้ให้แค่ปริญญา ไม่ได้ให้แค่ความรู้ แต่ที่แห่งนี้ยังให้โอกาส ให้ทักษะต่างๆ
แล้วที่ขาดไม่ได้ ก็คงจะเป็น "เพื่อน" นั่นเอง
คิดว่าเลือกไม่ผิด ที่ตัดสินใจมาเรียนต่อที่นี่
ที่แห่งนี้อาจไม่ใช่ที่ที่ดีที่สุด แต่มันคงจะเป็นที่ที่เหมาะกับเรามากที่สุดนั่นเอง ♥
ขอบคุณ ทุกๆ โอกาส จากทุกๆ คนในสถาบันแห่งนี้
ขอบคุณ ทุกๆ กำลังใจ ที่หยิบยื่นให้โดยเสมอมา
ขอบคุณ ที่แห่งนี้ ที่ทำให้เราได้ก้าวเข้ามา เจอเพื่อนที่ดีๆ
ขอบคุณ ที่ทำให้เราก้าวออกไปข้างนอก และบอกกับทุกคนได้อย่างภาคภูมิใจ ว่าเราเป็นส่วนหนึ่งใน "ไอทีลาดกระบัง"
วันนี้คงจะดีกว่านี้ ถ้ามีเพื่อนอยู่ข้างๆ แล้วก็ดีใจไปด้วยกัน
(นึกถึงวันที่ออกมากรี๊ดตอนสอบเสร็จแล้วคิดว่าวันนี้คงจะสนุกกว่าวันนั้นแน่ๆ 55)
(นึกถึงวันที่ออกมากรี๊ดตอนสอบเสร็จแล้วคิดว่าวันนี้คงจะสนุกกว่าวันนั้นแน่ๆ 55)
5 ปีที่ผ่านมาทำให้รู้ว่า
ไม่มีใครได้อะไรมา โดยไม่เสียอะไรไป
จงใช้เวลากับสิ่งที่มีอยู่ให้มากที่สุด ก่อนที่คุณจะต้องสูญเสียสิ่งสิ่งนั้นไป
อย่ารอที่จะเห็นคุณค่าของสิ่งนั้น ในวันที่สิ่งๆ นั้นไม่ได้อยู่กับคุณอีกแล้ว
ตอนนึกอะไรไม่ออกนอกจากเพลงรุ่น ฮำๆ แล้วก็เลยเขียนออกมาเป็นเนื้อเพลง
ถ้าสตาฟมาอ่าน แล้วเห็นว่าเราเขียนผิด ก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้นะจ๊ะ ^_^
"จากความฝัน เราวาดกันไว้บนขอบฟ้า
จะอ่อนล้า แค่ไหนไม่เคยจะสน
แต่ความฝันมันยากเกิน เกินใจที่จะอดทน
เหนื่อยล้าและสับสนหนทางที่เดิน
สู่ไอทีที่แห่งนี้ที่เราใฝ่ฝัน
จับมือกัน เราพร้อมก้าวเดินต่อไป
ด้วยพลัง อันยิ่งใหญ่
พระจอมเกล้าเราเกรียงไกร
หล่อหลอมเป็นหัวใจ ไอทีของเรา
จากความฝันอันแสนไกล จะไขว่คว้ามาแนบกาย
สู่จุดหมายไม่ท้อใจ เพื่อสิ่งนั้นเรามั่นคง
จะขวากหนามอันตราย ไม่ย่อท้อก้าวต่อ
ด้วยพลังในหัวใจของพวกเรา
คือวันนี้เราไอทีลาดกระบัง"
สุดท้ายนี้ ...
ขอขอบคุณครูอาจารย์ทุกท่าน,,เจ้าหน้าที่คณะ,, ลุงยาม,, ป้าร้านข้าว,, ป้าร้านน้ำ,, ป้าแม่บ้าน
ขอบคุณครอบครัวของหนู ♥
ขอบคุณเพื่อนๆ ไอทีห้า
ขอบคุณรุ่นพี่ทุกๆ คน
ขอบคุณน้องไอที 6 และรุ่นหลังๆ ด้วย
และก็ ขอบคุณตัวเอง ที่สู้มาจนถึงวันนี้ ^^ (สู้ต่อไปนะจ๊ะ 55)
ขอบคุณค่าาาาา ♥
ปล.คราวหน้าจะเริ่มเขียนประสบการณ์การสัมภาษณ์งานแล้วจ้า โปรดติดตาม อิอิ
:)
ReplyDeleteก้าวต่อไปนะจ่ะ น้องฟ้า
ยินดีด้วยนะจ้า ^^
すばらしい!!!
- -; ตอนนี้ศัพท์ที่พี่รุจักมีแต่คำนี้แหละที่เหมาะสมที่สุดแล้ว 55
นอกนั้นมีแต่คำเสื่อม ๆ 5555
ps.รุสึกดีจัง ที่น้องนึกถึงเพลงรุ่น รุสึกว่ามันมีความหมายขึ้นมาเลยแหละ
พี่รุสึกตัวพอง ๆ เหมือนได้รับความยินดีนั้นเข้าไปด้วย เวอร์เนาะ
แต่จะเนื้อผิดหรือไม่ ตอนนี้ไม่มีใครว่าหรอกจ้ะ แค่รุสึกถึงมันก้อพอแล้ว ;))
This comment has been removed by the author.
ReplyDeleteเอาใหม่ แนตคอมเม้นแล้วมันไม่ขึ้น ฮ่าๆๆๆๆ จะบอกว่าแอบใจหายที่พี่ฟ้าจบแล้ว ขอให้พี่ฟ้า ได้งานที่เหมาะกับพี่ฟ้าและเป็นงานที่พี่ฟ้ารักนะคะ แล้วก็อย่าลืมกลับมาหาน้องๆบ้างน้าาาาา
ReplyDeleteขอบคุณค่าาาา เด๋วมีอะไรแล้วจะเล่าให้ฟังอีก ^_^
Delete