FaH's Diary

French Toast

2011-06-13T16:24:00.005+07:00

ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า เราไม่ใช่กูรูหรือว่าผู้เชี่ยวชาญทางด้านอาหารแต่อย่างใด เวลาทำอาหารส่วนใหญ่ก็จะอาศัยความคุ้นเคย จำมั่งไม่จำมั่งไปตามเรื่อง เมนูนี้ทำกินบ่อยมากก เพราะมันไม่ยาก และก็ใช้เวลาไม่นาน ที่จริงได้แรงบันดาลใจมาจากซีรี่ญี่ปุ่นเรื่อง Buzzer Beat ที่พระเอกทำเฟรนช์โทสให้นางเอกกิน มีอยู่วันนึงเกิดนึกอยากลองทำ เลยหาสูตรเอาตามเว็บไซท์ มั่วนิดมั่วหน่อย ก็ได้ออกมาเป็นขนมปังสีเหลืองน่าตาน่าทานมาก (แต่รสชาติก็ว่ากันอีกเรื่อง ฮ่าๆๆ) มัวแต่โม้ ฮ่าๆๆ มาเตรียมอุปกรณ์ก่อนเลยดีก่า

อุปกรณ์:

เตาแก๊ส เตาไฟฟ้า เตาถ่าน เตาอะไรก็ได้ที่มันให้ความร้อนได้
กระทะ (จะเป็นเทปล่อน ไม่ล่อน หรือว่ากระทะที่เป็นหลุมๆ ที่เอาไว้ผัดผักบุ้งไฟแดงก็ใช้ได้ แต่อาจจะเหนื่อยหน่อย)
ตะหลิว
ชาม จานก้นลึก หรือภาชนะอะไรก็ได้ที่จะเอาแผ่นขนมปังลงไปชุบได้
ถ้วยตวง (หรือถ้าวิชาคาดคะเนเป็นเลิศ อันนี้ไม่ต้องมีก็ได้)

สูตรที่จะนำเสนอวันนี้เป็นสูตรสำหรับทานคนเดียว เปล่าเปลี่ยวหัวใจ ฮ่าๆ ถ้าใครมีญาติพี่น้อง แฟน กิ๊ก พ่อตา แม่ยาย หรือใครก็ตามที่อยากจะทำให้ทาน ก็คูณๆ เพิ่มเอานะจ๊ะ ^^ อ่อ ละก็อันนี้เหมาะกับขนมปังทั่วไปที่หาได้ตามท้องตลาด จะฟาร์มเฮาส์ เอพลัส หรืออะไรก็ตาม ที่มันไม่หนามา ใช้สูตรนี้โอเคเลยจ้าา แต่ถ้าเป็นขนมปังหนาๆ ที่เค้าเอาไว้ปิ้งย่าง จะต้องเพิ่มส่วนผสมอีกนิดหน่อย ลองมั่วๆ เอง หรือว่าจะถามกันทีหลังก็ได้จ้าา

ส่วนผสม(สำหรับทาน 1 คน):

ขนมปัง 2 ชิ้น (ตัดขอบหรือไม่ตัดก็ได้จ่ะ แค่ว่าอันที่ตัดอาจจะดูมีราคา มีสกุลรุนช่องมากกว่าหน่อย)
ไข่ไก่ 1 ฟอง
นมสด (เอารสจืดนะจ๊ะ) 25 ml.
น้ำตาล 1 ช้อนชา
เกลือ 1/4 ช้อนชา หรือน้อยกว่านั้น
cinnamon/อบเชย (ใส่เพิ่มรสชาตินิดหน่อย แต่ถ้ากินไม่เป็น หาซื้อไม่ได้ ก็ไม่ต้องใส่จ้าา)
เนยจืด/ เนยเค็ม/ น้ำมันพืช

เตรียมส่วนผสมเสร็จแล้วก็มาลงมือกันเลยค่าาา

ตอกไข่ใส่ภาชนะ ใส่น้ำตาล เกลือ cinnamon(ถ้ามี) ลงไป ผสมให้เข้ากัน
เติมนมสดลงไป ผสมให้เข้ากัน
เตรียมตั้งกระทะ ไฟอ่อนๆ ใส่เนย หรือน้ำมันลงไป(เนย น้ำมันไม่ต้องเยอะนะจ๊ะ, ไฟต้องอ่อนถึงจะได้ขนมปังที่สวยน่าทาน มีสกุลรุนชาตินะจ๊ะ)
จุ่มขนมปังลงในชามไข่ที่เราผสมไว้ ให้ส่วนผสมซึมเข้าไป ทั้งสองด้าน จะได้อร่อยๆ แต่ต้องระวังอย่าให้นานเกินไป ไม่งั้นมันอาจจะเปื่อยอยู่ในชาม ต้องเอาไปทำไข่กวนแทน อิอิ
กระทะเริ่มร้อน เราก็เอาขนมปังที่จุ่มส่วนผสมแล้ว ลงกระทะเลยจ้า
ดูว่าด้านบนเริ่มแห้ง ด้านล่าง เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อนๆ ก็กลับด้าน
กลับด้านไปมา จนทั้งสองด้านมีสีเหลืองน่าทาน
ทำวนซ้ำเดิม จนครบจำนวนคนทาน ^^
ถ้ามีเศษไข่ติดกระทะ ให้เอากระดาษทิชชูที่หนาๆ เช็ดออก เวลาเราทอดอันต่อไป จะได้ไม่ติดเศษดำๆ มา เด๋วไม่น่าทานจ้าา

เสร็จแล้วเท่านี้ อิอิ ไม่ยากเลยใช่ป่ะคะ ^^ ลองทำแล้วได้ความว่าไง บอกกันบ้างเน้อ ^^

FaH

Skiing @ Inawashiro

2011-01-04T14:12:00.022+07:00

aห่างหายจากการอัพบล๊อคไปสองเดือน กลับมาก็ต้องขอ สวัสดีปีใหม่เพื่อนๆ ทุกคนก่อนจ้าาา มีความสุขกันมากๆๆ น้าาา เริ่มต้นกับสิ่งดีดี โชคดีตลอดปีค่าาา 明けまして　おめでとう。　今年もよろしくね。　สวัสดีปีใหม่แบบภาษาญี่ปุ่นค่ะ คนญี่ปุ่นก็จะพูด โยโรชิกุกันตลอด ซับไตเติลแบบไทย แปลเอาไว้ว่า ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ อันที่จริงก็ไม่ได้ตรงหมดซะทีเดียว แต่ก็อารมณ์ประมาณนั้นมั๊ง อิอิ

มาถึงเรื่องสกีกันบ้างดีก่า นี่ก็เปนครั้งแรกที่ได้ไปเล่นสกี ทั้งตื่นเต้นทั้งกลัว จริงๆ แล้วก็ไม่ได้อยากไปมาก คือแบบ ทุกคนไปก็ไป ไปสนุกกัน บวกกับโทโมะก็ชอบเล่นสกีมาก ก็เลยอ่ะ ไปก็ไป สมาชิกร่วมทริปก็ไล่กันไม่ถูก ไม่รู้ใครเป็นใคร ตอนแรกลงชื่อไว้ 36 คน แต่โชคไม่ดี เป็นไข้ไปสามคน เลยเหลือสมาชิกเบ็ดเสร็จ 33 คน (เยอะม๊ากก) สถานที่ที่เราไปคือ Inawashiro 猪苗代 อยู่ที่จังหวัด Fukushima 福島 ทริปนี้จ่ายกันไปคนละ 7600 เยน เป็นค่ารถบัสไปกลับ ระหว่าง Shinjuku 新宿 กับ Inawashiro 猪苗代 และก็ค่าเช่าอุปกรณ์คือ สกี รองเท้า และก็ชุด ส่วนใครที่อยากเช่าหมวก แว่นกันแดด แระก็ถุงมือ ก็ต้องจ่ายเพิ่มอย่างละ สามร้อยเยน แต่ของเราพอดีมีอยู่แล้วเรยไม่ต้องเสียเงินเพิ่ม ^^

รถบัสออกจากชินจุกุ สี่ทุ่มห้าสิบ เดินทางไปถึง อินาวาชิโระ ประมาณ เกือบๆ เจ็ดโมงเช้า ตอนไปถึงพอลงจากรถ บรรยากาศเปลี่ยนไปทันตา พื้นเป็นหิมะ มองออกไปข้างนอกก็เป็นภูเขา มีก้อนเมฆหนาตามาก อารมณ์แบบ เหมือนตอนไปฟูจิซัง ฮ่าๆๆ คิดแล้วก็อยากไปอีก แต่ไม่อยากปีน หุหุ .... หลังจากนั้น ก็เดินไปพักผ่อนกันที่ service area เค้าก็จัดพื้นที่ชั้นสามเอาไว้ให้พวกเรา เนื่องจากคนไปกันเยอะมากกก ฮ่าๆ ที่ชั้นสามเค้าก็เตรียมรองเท้าแปะชื่อเอาไว้ให้เราเรียบร้อย ของเราพอเอามาลองใส่ ปรากฏว่ายัดไม่เข้า ฮ่าๆๆ ต้องเอาไปเปลี่ยนให้มันใหญ่กว่าเดิมหน่อยนึง หลังจากนั้นก็ไปเปลี่ยนชุดกัน ได้สีชมพูหวานแหววมา น่ารักมาก (หมายถึงชุดนะ อิอิ)

พอเปลี่ยนชุดอะไรกันเสด ประมาณเก้าโมงเช้า ก็ต้องลงไปข้างล่างไปเอาสกี แระก็จะได้เริ่มเล่น ตอนลงเค้าก็มีลิฟให้ลง แต่เราก็แบบอยากซ้อมเดินกะรองเท้า ปรากฎกว่านานมากกว่าจะลงไปถึง ฮ่าๆ อีเพื่อนคนข้างล่างมันบอกว่าเราเดินเหมือนคนแก่ อายุมากแร้ววว ชิ ก็มันเดินลำบากนี่นาาา T^T อ่อ ลืมบอกไป ในทริปนี้คือเลือกเล่นสกีหรือสโนว์บอร์ดก็ได้ แล่วแต่ชอบ แต่เราก่าเพื่อนก็เลือกสกี สโนว์บอร์ด โทโมะบอกอันตราย ไม่อยากให้เล่น แต่เจ้าตัวก็เล่น ฮ่าๆ

พอไปรับสกี เช็คไซส์เท้าอะไรกันเรียบร้อยก็ได้เวลาออกไปเล่น น้ำแข็งก็ลื่นมาก แค่ลองเดินบนน้ำแข็งก็ไม่อยากเล่นละ กั๊วกัวว ฮ่าๆ เราก่าเพื่อนเราก็ได้ครูมาสอน เป็นโทโมะก่าคนดูเลหอ มาประกบคู่เด็กไทย ฮ่าๆๆ เค้าก็สอนให้เดินขึ้น ให้เบรดอะไรอย่างงี้ แรกๆ เราก็เบรกไม่ค่อยอยู่ ล้มคว่ำไปหลายรอบ แต่ก็ฮาดี ฮ่าๆๆ ตอนล้มไม่เจ็บเลยนะ แต่ลุกเองไม่ได้ เพราะสกีมันยาวมากก ล้มจนหมดแรง 55

แต่ด้วยความพยายามทั้งหมดทั้งปวงของคนสอน ในที่สุดก็พอเล่นได้บ้าง จนคนสอนเริ่มวางใจ ก็เลยพานั่งลิฟสกี (เป็นกระเช้าเก้าอี้) ขึ้นไปข้างบน เพื่อจะได้เล่นไหลๆ ลงมาข้างล่าง ตอนขึ้นไปก็วิวสวยดี แต่ตอนลงจากลิฟมันต้องสกีลง เบรกไม่อยู่ก็๋เลยล้มหน้าคว่ำ ฮ่าๆ แถมยังมีตาลุงมาไล่หลังอีก ไม่งั้นคนข้างหลังที่ตามมาจะชนเอา เอิ๊กกก ลำบากแท้

พอลุกขึ้นได้ ก็ถึงคราวต้องเล่นจริงละ ตอนนี้ก็มีกันสี่คนเหมือนเดิม คือเรา โทโมะ ปอย และก็คนดูแลหอ ก็ค่อยๆ ไถลๆ ลงกันไปแบบทุลักทุเล ฮ่าๆ พอไถลๆ เร็วๆ ทีนึง ก็แหกปากร้องลั่นภูเขา ฮ่าๆๆ ในที่สุดก็ลงมาข้างล่างได้แบบทุลักทุเล ผ่านไปหนึ่งรอบ โทโมะก็ชวนขึ้นไปอีกรอบนึง คราวนี้รู้สึกมั่นใจมากขึ้นหน่อยนึง ก็เริ่มเบรกเองได้ ถึงจะแหกปากอยู่ก็ตาม เค้าก็สอนเลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา ไอ่เราก็เลี้ยวได้แต่ทางขวา สุดท้ายเลยพุ่งเข้าไปในตาข่ายที่เค้ากั้นเอาไว้สอนเด็ก ฮ่าๆๆ พยายามจะออกมา ก็ออกไม่ได้สุดท้ายก็เลยต้องพึ่งคนช่วย ฮ่าๆๆ น่าสงสารแท้ ต้องมาติดอยู่กับเรา แฮ่ๆ ^^"

จบไปสองรอบ ขอพักทำใจก่อน ไม่ไหวและ เจ็บขาไปหมด ประกอบกับตอนนั้นเป็นเวลาเที่ยง ก็เลยไปกินข้าวกัน ไอ่เราก็อยากกินทั้งราเมน และก็ข้าวแกงกระหรี่ สุดท้ายก็เลยซื้อ ราเมน จัดเซทกับมินิทงคัตสึ แล้วก็ข้าวแกงกระหรี่มากินกันสองคน ไม่รูู้ว่าเพราะหิวหรืออะไร แต่ว่าแกงกระหรี่ อร่อยมากกกก เสียดายลืมถ่ายรูปมาให้ดู กินข้าวกันเสด โทโมะก็ขอไปเล่นที่ชั้นสูงๆ ไอ่เราก็อยากจะตามไปดูแต่ไม่มีปันยา ขึ้นไปได้ แต่เค้าไม่ให้นั่งลิฟลง จะไปสกีลงก็กลัวจะตกมาตาย สุดท้ายก็เลยขอพักผ่อนอยู่กับเพื่อนปอยที่ service area แระก็ฝากกล้องให้ไปถ่ายรูปมาให้ดู หุหุ พอพักผ่อนกันจนได้เวลาก็เลยชวนกันไปเล่นอีกรอบ แบบว่าไหนๆ ก็เสียเงินมาละ ขอเล่นให้คุ้มๆ หน่อย ฮ่าๆ ตอนไปขึ้นลิฟ ลำบากกว่าตอนเช้ามาก เพราะว่าคนเยอะขึ้น ก็มาคนข้างหลังมากดดันเวลาใส่รองเท้า แถมหิมะก็ลื่นกว่าตอนเช้ามากมาย พอใส่ได้ข้างนึงจะใส่อีกข้าง มันก็จะพุ่งไปข้างหน้า เป็นอะไรที่ทุลักทุเลมากก เราก่าปอยก็เลยยกให้อันนี้เป็น 1 mission ในการเล่นสกี ฮ่าๆ การใส่รองเท้าต่อแถวขึ้นลิฟ ลำบากกว่าไหลลงมาอีก ฮ่าๆๆ mission 1 : complete พอขึ้นลิฟไป ก็มีเวลาทำใจก่อนจะไปสเตทลองคือ ไถลลงจากลิฟ เพราะจะมีตาลุงมากดดันถ้าเราล้มจ๊องอยู่เกะกะคนข้างหลัง ไอ่เราก็ตามเคย เบรกไม่อยู่ล้มหน้าคว่ำ ต้องเอาก้นไถๆ ไปหลบทางชาวบ้านเค้า ฮ่าๆๆ mission 2 : fail พอตั้งสติได้ใหม่ ก็ได้ฤกษ์ไถลลง รอบนี้ไม่ล้ม ลงมาถึงพื้นได้อย่างปลอดภัย ทันเวลาที่ได้เห็นเพื่อนปอยสกีแบบนั่งลงมาถึงพื้นแบบก้นบอบช้ำ ฮ่าๆๆ

รอบที่สามจบไปก็พักกันตามเคย เพื่อนปอยโรคประจำตัวกำเริบ ขอไปเข้าห้องน้ำ ไอ่เราก็นั่งรออยู่ แต่ชีแกหายไปนานมาก จนนึกว่ากลับไปแล้ว ไอ่เราก็นั่งรอจนก้นชา เพราะนั่งบนน้ำแข็ง ฮ่าๆ ซักพักใหญ่ๆ ชีแกก็กลับมา แระก็พอดีเจอก่าเพื่อนอีกคน แระก็โทโมะซึ่งตอนนี้เปลี่ยนไปเล่นสโนว์บอร์ดแล้ว ก็เลยบอกว่าให้เล่นให้ดูหน่อย เด๋วจะรอถ่ายวีดีโออยู่ข้างล่าง สองคนก็หายไปนานมาก กว่าจะลงมา โทโมะก็เล่นท่าอะไรมากมาย ฮ่าๆ แต่มาล้มตอนใกล้ๆ จะถึงข้างล่าง ฮ่าๆๆ เสียฟอร์มหมด

ซักพัก โทโมะเราก่าเพื่อนก็ขอตัวไปเล่นกันต่อ เราก่าปอยก็คิดว่า ได้เวลาละที่เราจะต้องไปเล่นกันบ้าง รอบสุดท้ายละกันนะ ไม่ไหวแล้ว เจ็บตัวไปหมด รอบสุดท้ายนี้ ตายตั้งแต่ มิชชั่นแรก ใช้เวลาไปนานมาก ปอยก็ยืนคอยลุ้นว่าเมื่อไหร่จะใส่ได้ ฮ่าๆๆ แต่มิชชั่นสอง ผ่าน หุหุ สามารถยืนได้โดยไม่เกะกะทางชาวบ้าน หุหุ แต่มิชชั่นสามนี่ตกม้าตาย ชะล่าใจ ก็เลยล้มคว่ำอยู่ตรงเนินก่อนสุดท้าย คิดว่าจะลุกเองได้ แต่ก็จนปัญญา เพื่อนปอยก็ชนกับชาวบ้านที่เล่นสโนว์บอร์ด ต้องเรียกว่าตายหมู่ ฮ่าๆๆ ยังดีที่มีเพื่อนผ่านมาเห็น เลยช่วยเอาไว้ ไม่งั้น ตอนตายอยู่ตรงนั้นแน่ๆ ฮ่าๆๆ สุดท้ายก็เลยลงมาถึงพื้นได้อย่างปลอดภัย เฮ้ออออ โล่งอก ^^

หลังจากนั้นก็พักผ่อน เปลี่ยนชุด เตรียมตัวกลับ ตอนกลับก็หลับบ้างไม่หลับบ้าง ฮ่าๆ แต่ตอนนั้นรู้สึกร่างกายอ่อนล้ามาก กลับมาถึงหอ ประมาณ ห้าทุ่ม อาบน้ำ นวดแขน นวดขา แระก็นอน หมดเรี่ยวหมดแรง วันนี้ตื่นมา กลายเป็นเดี้ยงไปเลย ขยับตัวทีนึงแทบแย่ ฮ่าๆ แต่ก็สนุกดี ถ้ามีโอกาสก็คงจะได้ไปกันอีกนะ ^^

♥ ♥ ♥ ขอขอบคุณ - all thanks ♥ ♥ ♥

Tomoya - Thanks for everything not only this trip,, thanks for support me all the time,, gave me the brave ,, i felt safe all the time i stay with you,, finally i think i can play ski (a little bit ....ha ha ^^)

Iriya-san - Thanks for helping me when i was playing ski and took care of me during the trip.

ปอย - สำหรับการผ่าฟันภารกิจ 1 วันไปด้วยกัน ยิ้ม หัวเราะ ล้ม แล้วก็เจ็บด้วยกัน แทงกิ้วหลายๆ

สุดท้าย ขอบคุณตัวเองที่กล้าขึ้นมาอีกนิด ฮ่าๆๆ ^_^

ลากันไปก่อน สวัสดีปีกระต่ายค่าาา ♥

4 Months left,,, with my dream

2010-11-29T19:26:00.005+07:00

ไม่ได้มาเขียนบล๊อคนานเป็นชาติแร้ววว ฝุ่นจับ แมงมุมเกาะ ฮ่าๆ เพื่อนๆ ยังจำกันได้อยู่ไหมค๊าา

กะลังจาเข้าสู่เดือนธันวาคมแระ อีกแค่ไม่กี่วันเนอะ >< ช่วงนี้อากาศหนาว แระเค้าบอกว่าจะหนาวมากไปอีก โหยยแค่คิดก็หนาวแร้ว ฮ่าๆ เมื่อเช้าที่หอมี information เกี่ยวกับการส่งของกลับประเทศก่อนที่จะกลับจริงมาแปะ พออ่านแล้วก็คิด โหยย ทำไมเอามาแปะไวจัง เหลืออีกตั้ง 4 เดือน T^T แล้วคนดูแลหอก็มาพูดใส่หูว่า เนี่ย เหลืออีกแค่ไม่ถึงสี่เดือนแล้วนะ ก็ต้องกลับไทยแล้ววว T^T แงะๆ ใจร้ายจัง

ตอนนี้ถามว่าคิดถึงบ้านไหมก็มีบ้างนะ คิดถึงผลไม้เมืองไทย ฮ่าๆๆ แต่อยู่ที่นี่มันก็สนุกดี มีอะไรให้ทำเยอะแยะ ด้วยความที่มันไม่ใช่บ้านเมืองที่เราคุ้นเคย ก็เลยมีอะไรให้เรียนรู้เยอะแยะมากมาย ประกอบกับผู้คนก็ไม่ได้เหมือนคนในบ้านเรา ก็เลยแปลกๆ ปนๆ กับสนุก ฮ่าๆๆ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงมาเขียนแบบนี้ ซึ่งอันที่จริงควรจะเขียนตั้งแต่ห้า หก เดือนที่แล้ว ฮ่าๆๆๆ

ช่วงนี้ฤดูใบไม้ร่วง ก็ร่วงกันจริงอะไรจริง วันนี้ลมก็แร๊งแรง ปั่นจักรยานแทบไม่ได้ ก็รู้ว่าฤดูใบไม้ร่วง แต่ร่วงซะจนมองไม่เห็นถนนอยุ่แล้วเนี่ยยย เยอะไปไหมค๊าาาา ^^ ลืมบอกไปฤดูใบไม้ร่วงที่ญี่ปุ่นเค้าเรียกว่า Aki เหมือนจะเป็นฤดูที่เค้าบอกว่าอากาศดีที่สุดแล้ว ไอ่ดีมันก็ดีนะ(เป็นบางวัน) บางวันก็หนาวว บางวันก็ฝนตกหนัก ทำให้หนาวหนักเข้าไปใหญ่ บางวันก็ร้อน บางวันก็หนวกหู (อ้าว อันนี้ไม่เกี่ยวกับอากาศ ฮ่าๆ) ที่หอกะลังปรับปรุงอยู่ตอนนี้ ทาสีใหม่ทั้งอาคาร พี่แกเตรียมการยังกับจะทำตึกใหม่ เอาผ้าใบคลุมมันทั้งตึก แล้วก็ปลุกกันได้ทุกเช้า T^T นอนไม่ได้ อ่านหนังสือไม่ได้ ฮ่าๆๆ บล๊อคนี้บ่นเยอะจังเนอะ

มาว่ากันเรื่องชาวญี่ปุ่นบ้างดีกว่า ในฤดูใบไม้ร่วงนี้ ทุกคนต้องแห่กันไปดูใบไม้แดง เค้าเรียกกันแต่ๆ ว่า โคโย こうよう เป็นการไปดูใบโมมิจิเปลี่ยนสี เราก็ไปมาเหมือนกัน ดูมันจนเวียนหัว อันที่จริงมันก็เปลี่ยนสีทั้งญี่ปุ่น ในมหาลัยก็ดูได้เหมือนกัน เอิ๊กก แห่ไปซะไกล >< แระก็อากาศจะเริ่มหนาวหน่อยๆ ทุกคนก็จะแห่กันเป็นหวัด (ไม่เกี่ยวๆ) อาหารที่ฮอตฮิตในฤดูนี้ก็ไม่พ้นของร้อนๆ ที่เป็นซุป เช่น นาเบะ

อารมณ์คล้ายๆ สุกี้ แต่น้ำซุปจะไม่เหมือนกับสุกี้บ้านเรา, โอเด้ง จะเป็นต้มๆ พวกลูกชิ้นต่างๆ ชิคุวะ แระก็หัวไชเท้า แระก็อันสุดท้ายที่จะแนะนำ อร่อยจิงๆ บุรีไดคอน คือปลาต้มหัวไชเท้า >< ปลาบุรี หรือปลาสำลีญี่ปุ่น เค้าบอกว่าหน้าหนาวจะอร่อยที่สุด หัวไชเท้าก็เหมือนกัน เห็นเซนเซบอกว่า คนญี่ปุ่นกินกันทุกคน ฮ่าๆๆ คนไทยก็กินค่าา มันถูกก อิอิ

พอแระ เด๋วกลับไป จะเม้าให้หายคิดถึง อิอิอิ คิดถึงน้าค๊าทุกคน >

บั๊บบาย

Fuji-san

2010-07-25T09:06:00.006+07:00

ฮาโหลเพื่อนๆ

ช่วงนี้เหนื่อยเหน็ด เหน็ดเหนื่อย เรยไม่ค่อยได้มาอัพเดทเรื่องราว แต่ว่าเขียนมาก็ไม่ค่อยมีคนเม้น(น้อยจัยยยย) 55+ แต่ก็ขอหน้าด้านมาเขียนละกัน เผื่อว่าสอบเสร็จแล้วเพื่อนๆ จะสนใจเค้าบ้างอะไรบ้าง ฮ่าๆๆๆ

เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว 16 กรกฎา เพื่อนๆ ที่หอก็จัดทริปไปปีนฟูจิกัน ช่วงนั้นงานเยอะมาก ก็เลยไม่ได้สนใจที่เค้าแนะนำว่าจะต้องเตรียมอะไรไปบ้าง เพิ่งตื่นตัววันพฤหัสตอนประมาณสองทุ่ม ฮ่าๆๆ สุดท้ายก็ซื้อไปแค่ของกิน กับน้ำ แล้วก็เสื้อกันฝน ฮ่าๆๆ เนื่องจากว่าทริปของเราค่อนข้างทรหดอดทนมาก วันศุกร์นี่ก็มีเรียนตั้งแต่เก้าโมงเช้า ยันสี่โมง แถมสอบอีกตะหาก ด้วยความที่มัวแต่ตื่นเต้นกับการไปฟูจิ เลยไม่ได้อ่านหนังสือสอบ ห้าๆๆ เยี่ยม พอตกเย็นออกไปซื้อของอีกนิดหน่อย เค้านัดรวมตัวทุ่มนึงที่หอ เดินไปป้ายรถเมล์อีกสิบห้านาที ยืนรอรถเมล์อีก เปนชม.ได้มั๊ง รถเมล์แม่มเลท มาถึงนี่คนขับรถขอโทษแล้วขอโทษอีก ฮ่าๆ ก่อนไป รุ่นพี่ก็ไปเนี่ย นอนในรถนะแก เด๋วไม่มีแรง ไอ่เราก็ตั้งอกตั้งใจนอน แต่อีคนข้างหลังเนี่ย คนต่างชาติ คุยเสียงดังมาก จะไม่ให้กุนอนใช่ไหมๆๆๆๆ ถ้ากุปีนไม่ไหวนะ (กุตายยยย) สุดท้ายก็....ไม่ได้นอน เห่ยยยยยย ไปถึงชั้นห้าของฟูจิ ตอนประมาณสี่ทุ่ม ลืมบอกไป การปีนฟูจิเนี่ย เค้ามีเส้นทางอยู่ อันที่จริงปีนได้ตั้งแต่ชั้นหนึ่ง ถึงชั้นสิบ แต่คนก็นิยมนั่งรถไปถึงชั้นห้ากัน แล้วก็ปีนไปชั้นสิบ (แค่นั้นก็แย่แร้วว)

เริ่มออกเดินทาง กลุ่มเราก็มีพี่โอ๋ ปอย ฟ้า กาลู(คนอินโด) แล้วก็คนญี่ปุ่นอีกสองคน(ฮิโรกิ กับ เรียวตะ) แระก็ออกเปนกลุ่มสุดท้ายด้วย (ลืมคิดไปว่า น่าจะไปแรกๆ เพราะยังไงก็ถึงสุดท้ายอยู่ดี ฮ่าๆ) แรกๆ ทางก็ธรรมดาๆ ไม่ชันไม่อะไร แต่แอบงง มาถึงก็ให้กุเดินลงเลย บ่นก่าพี่โอ๋ อ้าวพี่ ทำไมเดินลง รึว่าเราต้องไปชั้นหนึ่งก่อน แล้วค่อยปีนไปชั้นสิบ ฮ่าๆๆ ก็ยังสนุกสนาน ไม่มีอะไร พอซักพัก เริ่มเหนถึงความยากลำบาก กว่าจะไปถึงชั้นหก เหนื่อยซะๆๆๆๆ ตอนนั้นหันกลับไปมองข้างหลัง วิวเมืองสวยมากเลย เห็นเรียวตะบอกว่า รู้สึกจะเป็นโตเกียว แบบมีแสงไฟระยิบระยับเต็มไปหมด ดีจังๆๆ

จากชั้นหก พักแปบนึงแระก็เดินต่อ ลืมเล่าๆ ตอนเดินนี่ทางจะมีโซ่ทำเปนทางไว้ให้ แต่ไม่ใช่ว่าจับโซ่เดินได้นะ มันแค่กั้นให้รู้ทาง ส่วนเดินยังไง พิกัดไหน ต้องเอาไฟส่องเอง T^T ตั้งแต่ชั้นหกนี่อย่าไปคิดเรื่องหันไปมองข้างหลัง กัวมากก ไม่กล้าเลย ฮ่าๆๆ ก็เดินกันไปเรื่อยๆ พอเริ่มสูงก็เริ่มชันเรื่อยๆ บางอันเปนหินๆ ก็ต้องปีนข้างอะไรบ้าง กัวมาก กัวจะไม่รอดกลับไป มันมืดๆ หมด ก็เลยกัว ไม่รู้มันอะไร จะเดินตกเขาตายตอนไหนก็ไม่รู้ ฮ่าๆๆๆ

เค้าบอกพระอาทิตย์จะขึ้นตอนตีสี่ เป้าหมายของเราก็คือไปถึงยอดให้ทันตีสี่ แต่ประทานโทษ ตีหนึ่งกว่าๆ ยังอยู่ชั้นแปด แล้วเพื่อนบอกจากชั้นแปดไปเก้านี่ ไทเฮนสุดๆ (ไทเฮนแปลว่า hard ภาษาไทยก็ลำบากตรากตรำนั่นแล) ในที่สุดเราก็ไปถึงงงงงงง.... ชั้นเก้า ตอนพระอาทิตย์ขึ้นพอดี ฮ่าๆๆ ยังดีที่ไม่ได้อยู่ระหว่างทาง เพราะเวลาจะหันหลังนี่น่ากัวเกิน ฮ่าๆๆๆ นั่งกันอยู่ที่ชั้นเก้านานมาก กินลมชมวิว แบบตอนนั้นที่พระอาทิตย์ขึ้น เป็นอะไรที่สวยมาก ไม่เคยเห็นพระอาทิตย์ขึ้นสวยขนาดนี้มาก่อนเลย แบบมีสีแดง ส้ม เหลือง เขียว ฟ้า สวยสุดๆๆๆๆ

พอเริ่มมีแรงก็เดินต่อ จากชั้นเก้าไปถึงยอด ทางตรงนี้ดูไม่น่ากัว แต่น่ากัว - -" อารมณ์แบบหินภูเขาไฟก้อนเล็กๆ ก้าวไปครึ่งเมตร ถอยมาครึ่งฟุต อะไรประมาณนั้น เสียวชะมัด ฮ่าๆๆๆ แต่ในที่สุดเราก็ไปถึงยอดตอน หกโมงเช้า ฮ่าๆๆ ชาวบ้านเค้านอนหลับไปสามตื่นแล้ว 55+ อากาศข้างบนนั้น แบบหนาวๆ ร้อนๆ แดดออกเปรี้ยงปร้าง แต่รู้สึกดีจัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งท้องฟ้า สวยมาก เป็นท้องฟ้าชั้นสูง ต้องปีนเขามาก่อน แปดชม. ถึงจะมีบุญได้เห็น ฮ่าๆๆๆ

แต่ตรงที่เราไปถึงมันยังไม่เปนยอดสูงสุด เพราะฟูจิเป็นภูเขาไฟ ก็เหมือนเรามาถึงฝั่งนึงของปากปล่อง แต่อีฝั่งสูงสุด มันอยู่อีกข้าง ต้องเดินไปอีก ถึงตอนนั้นเพื่อนก็ยุ ไปเหอะๆๆๆ แต่กุขออนุญาตบ๊ายบายค่ะ มาถึงแค่นี้ก็พอใจมากแล้วววว ฮ่าๆๆ ตรงนั้นมีหิมะด้วย รองเท้าไม่เหมาะเท่าไหร่ กัวลื่นตกลงไปตายในปล่องภูเขาไฟซะก่อน 55

พักกันหายเหนื่อยก็เดินลง อีตอนเดินลง เค้าก็บอกกันนะว่าน่ากัวกว่าตอนขึ้น มันน่ากัวกว่าจริงๆ แหละ เหมือนเอารถแมคโครมาไถข้างๆ ภูเขาให้เป็นทาง แล้วก็ให้กุสไลด์ลงไป อะไรทำนองนั้น ฮ่าๆ ทางเป็นหินก้อนเล็กๆ ลื่นๆ คราวนี้ ก้าวไปครึ่งเมตร แม่งพุ่งไปอีกครึ่งเมตร ฮ่าๆๆ แล้วทางก็จะแบบเป็นซิกแซกไปมา ถ้าใครวิ่งๆ ลงมา ถ้าเลยโค้งไป ก็ตกเขาตายแน่นอน แถมตอนลงมันกลางวัน เห็นหมดเลยอะไรเป็นอะไร ภูเขาสูงแค่ไหน ข้างล่างเป็นอะไร แล้วมีอยู่ตอนนึงเมฆมันคลุมข้างล่างอยู่ ความรู้สึกก็เหมือนแบบ กุต้องเดินแบบนี้ไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ใช่ไหมๆๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ แต่รู้สึกดีมาก ตอนเดินผ่านเมฆ คิมูจิสุดๆๆๆๆๆ (คิมูจิแปลว่า รู้สึกดี)

ในที่สุดเราก็ลงมาถึงขั้นห้า เวลา เกือบบ่ายสอง กลุ่มสุดท้ายอีกเหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ พอขึ้นรถก็เหมือนเดิม ง่วงจะตายห่า แต่หลับไม่ลง 55 สรุปก็เลยตื่นทั้งหมด 36 ชั่วโมง สุดยอดจิงๆ ฮ่าๆๆๆ

ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่ให้ความช่วยเหลือในการลากหมูขึ้นเขาเป็นอย่างดี 55

ฟา ฟ่า ฟ้า ฟ๊า ฟ๋า

UEC's Camp: Do you proud in your country?

2010-07-09T21:01:00.013+07:00

Konbanwa ค่ะเพื่อนๆ ฟ้ากลับมาแร้ว อิอิ

หลังจากที่ผ่านพ้นสัปดาห์นรกไปได้แบบฉิวๆ ก็เลยขอชะแว๊บบมาเขียนบล๊อคซะหน่อย อิอิ ไม่ได้จะมาบ่นเรื่องงานเยอะนะ แต่จะมาเล่าเรื่องไปแคมป์ให้ฟัง ^.^ (หรืออ่านนั่นแหละ 55+)

เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว (3-4 กรกฎาคม) ได้มีโอกาสไปค่าย ทำกิจกรรมร่วมกับคนญี่ปุ่น ไม่แน่ใจว่าค่อยมันชื่ออะไรกันแน่ ขอเรียกว่า UEC's camp ละกันเนอะ ค่ายนี้มันก็ประมาณว่า ให้เด็กโครงการ JUSST(International student) ไปเข้าค่ายทำกิจกรรมกับเด็กญี่ปุ่นที่กำลังจะไปต่างประเทศช่วงปิดเทอม summer(สิงหา, กันยา) จำนวนคนที่ไปทั้งหมดก็ประมาณ 80 คน ก่อนจะไปบอกได้เลยว่าไม่อยากไปเลย เพราะว่าอาทิตย์นี้งานส่งเยอะมาก ยังจะให้ไปค่ายอีก จะเอาเวลาที่ไหนมาทำงานเนี่ยยย (โวยวายๆ) แต่ก็ต้องไปเนอะ

เช้าวันเสาร์ เค้าก็นัดรวมที่ P-building ตอนไปถึงก็มีคนญี่ปุ่นรออยู่เยอะเหมือนกัน ก็ทักทายไปแต่คนที่ลง cross-culture ด้วยกัน คนอื่นก็มิกล้าไปทัก ฮ่าๆ ระหว่างนั่งรอเซนเซ ก็นั่งเม้าท์ ถ่ายรูปอะไรกันไปตามเรื่อง พอเซนเซมา เค้าก็แบ่งกลุ่มให้ ส่วนใหญ่เด็กญี่ปุ่นที่จะไปประเทศอะไร ก็จะได้มาอยู่กลุ่มเดียวกับเด็กประเทศนั้น เราก็ได้อยู่กลุ่มเดียวกับปอย แล้วก็เด็กญี่ปุ่นอีกสองคน ที่จะไปลาดกระบังตอนปิดเทอม ชื่อมาริเอะซัง กับ ชินทาโร่ซัง โดยสิ่งที่เซนเซมอบหมายให้เราไปทำกันในวันนั้นก็คือ ไปที่ Hashimoto แล้วก็ไปหาไรกิน ไปหาไรสนุกๆ เช่น คาราโอเกะ หรือเกมเซนเตอร์ แล้วก็ชอปปิ้ง หลังจากนั้นให้หาทางไป Mitake station ให้ได้ แล้วก็ค่อยขึ้น cable car ไปที่ Mt.Mitake แล้วก็จะเจอพวกสตาฟที่นั่น

กลุ่มเราก็ไป Hasimoto ไปถึงก็ไปกินอูด้ง โซบะกัน ไม่แพงๆ แถมอร่อยด้วย อิอิ กินเสดจะไปหาอะไรเล่น ก็เดินๆ หาเกมเซนเตอร์กัน ไปถามคนญี่ปุ่น เค้าบอกเดินตรงไป เลี้ยวขวา พวกเราก็ไปตามที่เค้าบอก ปรากฎว่า "ไม่มี" กลายเป็นเดินวนกลับมาที่สถานีรถไฟเหมือนเดิม 55+ จะไปหาอะไรทำก็หมดเวลาละ กัวเด๋วไป Mitake ไม่ทัน เพราะเซนเซบอกไว้ว่า ถ้าไปไม่ทัน cable car เที่ยวสุดท้าย จะต้องเดินขึ้นเขาเอง โฮกกกก พวกเราก็เลยไปหาซื้อของกันก่อน ได้ตุ๊กตาตัวเล็กๆ กับลูกบอลกระดาษมา เสร็จแล้วก็ออกเดินทางต่อไป Mitake station ก็ไปถามเจ้าหน้าที่ที่สถานีเค้าเอา โชคดีที่ยังไปกันถูก อิอิ

ไปถึงไปเจอกับกลุ่มเจสัน แล้วก็หยางซุ่นพอดี ก็เลยไปพร้อมกัน ตอนขึ้นเขาแบบชันมากอ่ะ มองลงไป โครตน่ากัว ฮ่าๆ พอไปถึงบนเขา หมอกเยอะมาก แบบมองอะไรไม่เห็นเลย ขาวโพลนไปหมด เหอๆ พักกันพอหายเหนื่อยก็เดินต่อไปที่พัก ไปถึงเค้าก็ให้วาดเรื่องราวลงในกระดาษ ประมาณว่าไปทำอะไรมาบ้าง กลุ่มเราก็โม้ไปว่า ไปเต้นที่สถานีรถไฟมา พอตอนแสดงก็เต้นพริ้วให้เค้าดู ตอนแรกก็มีแค่สมาชิกในกลุ่ม แล้วก็เจสันมาแจม พอเต้นจบ เซนเซก็บอกให้สอนเพื่อนเต้น แล้วเด๋วจะให้ไปโชว์ให้เซนไปดู เลยกลายเป็นว่าทุกคนในค่ายได้รู้จักเพลงพริ้วของเราไปเลย ฮ่าๆ แถมยังบอกกันอีกว่า Thai people don't shy 55+

คืนนั้นก็นั่งกินขนม เม้าท์กันถึงดึกดื่น รู้สึกจะไปนอนตอนตีสี่ได้มั๊ง แต่ก็สนุกดี นั่งคุยกันบ้าๆ บอๆ กินจนตัวกลมเลยทีเดียว ฮ่าๆๆ แอบคิดไปว่ามึนๆ หน่อยนึงด้วยวันนั้น เล่นลองกินคอกเทลเกือบทุกรสชาติ เกือบตายย ฮ่าๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น เรากับปอยก็ได้รับมอบหมายให้สอนภาษาไทยคนญี่ปุ่นสี่คน ที่จะไปไทย โดยที่พี่โอ๋จะต้องไป participated กับ waterfall 55+ การสอนภาษาคนต่างชาติเป็นอะไรที่ยากมาก เพราะเค้าไม่ได้มีเสียงเยอะๆ เหมือนเรา ญี่ปุ่นมีแต่เสียง ยะ ยุ โยะ พอให้ออกเสียง "ญี่ปุ่น" เลยกลายเป็น อี้ปุ่นไปโดยปริยาย 55+ หลังจากนั้นพวกเด็กญี่ปุ่นก็ต้องไปอัดวิดีโอแนะนำตัวกัน แบบพูดภาษาไทย เซนเซก็ให้เราไปยืนข้างๆ เป็นพรายกระซิบ แล้วก็คอยให้กะลังใจ นักเรียนของเรา หุหุ

หลังจากนั้นก็เดินขึ้นไปบนเขา เพื่อไปดู shrine (น่าจะประมาณศาลเจ้า) เค้าบอกว่าที่นั่นเป็นวัดที่เก่าที่สุดในโตเกียว ก็สวยดีนะ แต่ฟังเค้าอธิบายประวัติศาสตร์แล้วก็ง่วงๆ 55+ บวกกับตอนนั้นหิวข้าวมาก ก็เลยแค่ enjoy กับความสวยงามของวัดเค้า

ตอนขากลับก็ให้แยกย้ายกันกลับเอง กลุ่มที่กลับมาพร้อมกันมีประมาณเกือบยี่สิบคน แล้วก็ค่อยๆ หายไปตามทาง สุดท้ายกลับมาถึงมหาลัย ก็เหลือไม่ถึงสิบคน 55 เหนื่อยมาก หลับเปนตายเลยทีเดียว 55

สรุปว่าค่ายนี้ก็ได้อะไรหลายอย่างมากๆ ที่สำคัญคือเพื่อนดีๆ ถ้าไม่มีค่ายนี้ คงไม่มีโอกาสได้รู้จักคนญี่ปุ่นเยอะๆ อย่างนี้ ไม่เสียดายเลยที่เอาเวลาทำงานไปค่ายนี้มา หุหุ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ

คำศัพท์ญี่ปุ่นจ่ะ
เซนเซ = อาจารย์
เซนไป = รุ่นพี่

ไปแระเพื่อนๆ

บั๊บบายค่าาาา

My life (my right)

2010-06-10T08:01:00.002+07:00

หลังจากที่ไม่ได้อัพบล๊อคมานานแสนนาน วันนี้ตื่นเช้า ยังไม่ถึงเวลาเรียน ก็เลยอยากจะมาเขียนซักหน่อย ไม่ได้มีเรื่องราวอะไรสำคัญ แค่อยากจะเล่าชีวิตบ้าๆ บอๆ ให้ฟัง อิอิ

ก่อนจะมามีคนหลายคนก็ถามว่า คิดยังไงถึงมา เสียเวลาตั้งปีนึงนะ ตอนนั้นก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน มันไม่ได้คิดถึงเรื่องที่จะต้องจบช้า มันแค่รู้สึกเล็กๆ ที่จะไม่ได้จบพร้อมเพื่อน แล้วอีกหนึ่งปีที่ต้องมาเรียนต่อ ก็จะภาษาญี่ปุ่นไม่มีเพื่อนที่คุ้นเคยนั่งอยู่ด้วยกันแล้ว แต่ก็นั่นแหละ เวลาแค่ปีเดียว เด๋วมันก็ผ่านไปแล้ว เมื่อคิดถึงสิ่งที่จะต้องเสียไป บวกลบกับสิ่งที่ได้มา ก็ถือว่าคุ้มมากๆ สำหรับใครที่ไม่เคยไปต่างประเทศมาก่อน ขอแนะนำว่าให้ลองไปซักครั้งในชีวิต ไปดู ไปเห็นว่าคนในประเทศเค้าอยู่กันยังไง ประเทศเค้ามีอะไรที่ประเทศเราไม่มี แล้วเราจะรู้ว่าทำไมประเทศเราถึงเป็นอย่างทุกวันนี้ ^^" (หยุดไว้แค่นี้ละกัน 55)

นี่ก็มาอยู่ได้สองเดือนกว่าแระ ภาษาญี่ปุ่นก็เริ่มได้บ้างเล็กๆ น้อยๆ เนื่องจากเรียนหนักพอสมควรกับวิชานี้ แถมยังมีควิชทุกครั้งที่เรียน แล้วก็ยังมีเพื่อนคนญี่ปุ่น เพื่อนต่างชาติ ให้คุยเล่นฝึกภาษากันสนุกสนาน (รึป่าว หุหุ) ภาษาอังกฤษก็เริ่มพัฒนาไปบ้าง แต่ก็ยังไม่ดีท่าที่ควร หุหุ เวลาทำรายงานทีก็มานั่งปวดหัว ว่าจะอธิบายยังไงดี โชคดีที่พี่ติวเตอร์เราใจดีมากๆ ก็เลยไม่อะไรเท่าไหร่

พูดถึงเรื่องรายงาน ตอนนี้ก็ต้องเปลี่ยนหัวข้อ Research ใหม่ เนื่องจากอันเก่าที่อยากทำ (Comparison of CBIR algorithm) มันกว้างเกินไป ตอนแรกก็ว่าจะทำเรื่องเดิมแต่ลด scope แต่พอดีพี่ติวเตอร์ของเราอยู่สายเน็คเวิร์ค เค้าก็เลยแนะนำให้ทำเกี่ยวกับเน็ตเวิร์ค ตอนแรกก็ไม่รู้อะไรเลย เกี่ยวกับ Optical Network ก็ไปนั่งฟังพี่เค้าอธิบายเกี่ยวกับโปรเจคเค้า ก็เลยพอเก็ทมาบ้างและ เลยเปลี่ยนไปทำ Dynamic Selection Algorithm for Optical Package Switch with Parametric Wavelength Converters หุหุ ชื่อ research มันจะยาวไปไหนก็ไม่รู้ งงกันล่ะสิว่าทำเรื่องอะไร ก็ประมาณว่าคิด algorithm ที่จะเอาไปประยุกต์ใช้กับ Optical Package Switch ได้อ่ะ ถ้าจะเล่าก็จะยาววย๊าวยาว ไว้วันหลังจะมาเล่าเรื่อง research โดนเฉพาะให้ฟังเลยละกันนะจ๊ะ อิอิ

ตอนนี้ก็ปรับตัวได้พอสมควรแล้วกับการใช้ชีวิตที่นี่ ตื่นเช้ามาต้องเช็กพยากรณ์อากาศก่อนจะออกไปข้างนอก เพราะอากาศที่นี่แปรปรวนมากๆ นึกจะร้อนก็ร้อน นึกจะหนาวก็หนาว นึกจะฝนตกก็ตกมาเฉยๆ แต่ก็ยังโชคดีที่พยากรณ์อากาศที่นี่เค้าแม่นมากๆ บอกว่าฝนตกก็คือตก บอกว่าแดดออกก็คือออก อิอิ ไม่ได้ไปเที่ยวไหนมาพักนึงแระเนี่ย เด๋วเสาร์นี้จะเข้าเมืองไปช๊อปปิ้งซะหน่อย 55 พอดีจะมีงานมหกรรมศิลปวัฒนธรรมไทย ไม่รู้จะมีขนมจีนขายรึป่าว แอบอยากกิน 55

เขียนมาเรื่อยเปื่อยไม่เปนเรื่องเปนราวเลยเนอะ หุหุ ไปเรียนดีก่า เปิดเทอมแล้วตั้งใจเรียนนะคะเพื่อนๆ ทุกคน ^_^

FaH

Cookie cake

2010-05-24T11:33:00.011+07:00

こんにちわ สวัสดีค่าาาา ทุกคน,, อิอิ

ห่างหายจากการอัพบล๊อคไปนาน เพราะมัวแต่เที่ยวเตร่ อิอิ ตอนนี้สุขสบายดีค่าาา กินดีอยู่ดี อ้วนพีกันเลยทีเดียว หุๆ พอดีว่าเอารูป cookies cake ไปอัพใน facebook แล้วเพื่อนๆ ก็เรียกร้อง ถามหาวิธีทำกัน ก็เลยขอเอามาแจกจ่ายต่อซักหน่อย ^^

ขนมหวานอันนี้ไม่ทราบว่าแท้จริงมันชื่ออะไร เห็นมันทำมาจากคุ้กกี้ก็เลยขอเรียกว่า Cookies cake ละกันเน้อ ไม่ค่อยคิดเลย ฮ่าๆ สูตรนี้ได้มาจากเพื่อนข้างห้อง เป็นคนเอสโตเนีย เห็นเค้าทำให้รุ่นน้องเค้าในวันเกิด กินแล้วประทับใจมาก เลยถามเค้าว่าทำยังไง วิธีทำก็แสนจะง่าย แถมกินได้อร่อยดี อ้วนเอาๆ เอิ๊กๆๆ

วัตถุดิบ:
- Butter cookies แบบสี่เหลี่ยม (ใช้รสอื่นก็ได้ แต่จากที่ลองเหมือนอันนี้จะดีที่สุด)
- โยเกิร์ตสด (หน้าตามันจะคล้ายๆ ชีสหน่อย)
- แยม รสอะไรก็ได้
- ผลไม้สำหรับตกแต่งหน้า (ไม่ต้องมีก็ได้)

วิธีทำ:

เอาคุ้กกี้มาวางเรียงกัน ในแนวนอน จากนั้นเอาโยเกิร์ตทาให้ทั่ว

จากนั้นก็เอาคุ้กกี้มาวางทับไปอีกชั้นนึง

แล้วก็ทาแยมให้ทั่วคุุ้กกี้ชั้นบน แล้วก็เอาคุ้กกี้มาวางทับอีกชั้นนึง

ทาทับชั้นบนสุดด้วยโยเกิร์ตอีกทีนึง แล้วก็ตกแต่งตามใจชอบ

เป็นอันเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ อิอิ ง่ายมาก

เวลาทานก็เอามีดหันเป็นชิ้นเล็กๆ ได้ค่ะ ตอนหั่นมาแล้วเห็นเป็นชั้นๆ จะน่ากินมากๆๆๆ อิอิ เพื่อนๆ ไปลองทำกันดูน้า ถ้าไม่มีโยเกิร์ตสด ก็ใช้โยเกิร์ตธรรมดาน่าจะได้แหละ ไม่ก็ใช้วีปครีมแทน หุหุ จะได้อ้วนๆ กันถ้วนหน้า ^___^

ไปทำรายงานต่อแล้วค่าาา

ไว้เจอกันใหม่ คิดถึงๆ

フアー　FaH

First Week in Chofu city

2010-04-11T16:46:00.003+07:00

สวัสดีค่าทุกคน おんばんわ Konbanwa ^^"

คิดถึงกันบ้างป่าว อิอิ อากาศทางนี้หนาวมั่กๆ แต่อากาศที่ไทยก็คงจะร้อนมากๆ สิเนอะ เอิ๊กกก มาอยู่ที่นี่ได้อาทิตย์กว่าๆ และ ก็เริ่มคุ้นเคยไปบ้างแล้ว อิอิ แต่ก็ยังไม่ชินกับอากาศหนาวๆ อยู่ดี หน้าแห้งมาก สิวขึ้นเต็มเรย เอิ๊กกก

มาอยู่แค่ไม่ถึงสิบวันก็เที่ยวไปสี่วันละ จะว่าไป ญี่ปุ่นนี่เป็นประเทศที่มีเทศกาลเยอะมากๆ อย่างตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิ อะไรๆ ก็ต้องซากุระ ซากุระกลางวัน ซากุระกลางคืน ไอ่สวยก็สวยอ่านะ ดูไปดูมาก็เอียนเหมือนกัน ฮ่าๆ อันที่จริงเป็นเพราะว่าคนเยอะด้วยแหละ ก็เลยเบื่อๆ ก็เห็นต้นซากุระหน้ามหาลัยมันก็สวยเหมือนกันนี่นา อิอิ

วันเสาร์ อาทิตย์ที่แล้วไป Shinjuku Gyeon มา ที่นั่นซากุระสวยมาก หุหุ วันเสาร์ไปกับอาจารย์นะ ส่วนวันอาทิตย์รุ่นพี่บอกจะไปรับน้องใหม่ ก็เลยต้องไปอีกรอบ แต่วันอาทิตย์คนเยอะมากๆ หุหุ วันก่อนก็ไปดู Night Sakura ที่ริมๆ แม่น้ำ Nogawa มา แบบต้นซากุระมันจะอยู่ริมแม่น้ำ บรรยากาศโครตจะโรแมนติก แต่ว่าคนเยอะไปหน่อย ไม่หน่อยหรอก เยอะมากๆๆ ก็เลยทำให้หงุดหงิดเล็กน้อย ประกอบกับวันนั้นปวดข้อเท้ามากๆ ก็เลยไม่ค่อยเอ็นจอยซักเท่าไหร่ โหะๆ

จะว่าไปคนที่นี่เค้าเดินกันเร็วมากๆ ประมาณว่ากุรีบๆ กันทุกคนเรยอ่ะ เอิ๊กกก มาอยู่ที่นี่จาไปไหนก็ต้องเดินๆๆ ไม่ก็ขึ้นรถไฟ แต่ก็เปลือง ก็เลยเดินเอา(ถ้าเดินได้) โหะๆ อย่างเมื่อวานเงี้ย ไปบาบีคิว เดินโครตไกล กว่าจะไปถึงที่ที่เค้ากินกัน ไปถึงก็ซัดใหญ่เลย ฮ่าๆๆ เด๋วไม่คุ้ม หุหุ ก็มีพวกเนื้อแกะ เนื้อ หมู ไก่ ขนมปัง น้ำดื่มก็มีหลากหลาย แต่ชอบชานมที่นี่มาก อร่อยๆๆ อิอิ

พูดถึงมหาลัยกับย่าน Chofu นิดนึง มหาลัยที่อยู่นี่ชื่อ UEC (University of Electro-Communication) มีชื่อภาษาญี่ปุ่นว่า เดงสึได คือถ้าไปพูด UEC ก็อาจจะไม่มีใครรู้จัก โหะๆ มหาลัยนี่ก็อยู่ในเมือง Chofu เป็นเมืองที่อยู่ชานเมืองของ Tokyo ถ้าจะเข้าไป Tokyo ก็นั่งรถไฟไป ครึ่งชม. ก็ถึงมั๊ง ถ้านั่งแบบช้าสุด คือรถไฟที่นี่มันจะมีหลายแบบ ความเร็วไม่เท่ากัน ไรงี้ แต่ตอนนี้ยังไม่มีความรู้มาก โหะๆ ใกล้ๆ กับมหาลัยก็มีซุเปอร์มาเก็ต ชื่อ SEIYU ที่นี่ก็จาอารมณ์เหมือนบิ๊กซีโลตัสบ้านเรา มีขายมันทุกอย่าง ราคาก็โอเค ส่วนห้างก็มี PARCO อันนี้จะแพงกว่า ก็อารมณ์เหมือนเซนทรัล หรือว่าเดอะมอลบ้านเราแหละ ก็ได้แต่ไปเดินๆ ไม่กล้าซื้อ อิอิ ของบางอย่างนี่ครึ่งนึงของทุนที่ได้เลย เอิ๊กกก

พุ่งนี้จะได้เริ่มเรียนจิงจังและ แบบว่า ช่วงนี้เป็นช่วง Trial ให้ทดลองเรียนได้ก่อน ปลายเดือนนู่นถึงจาลงทะเบียน โหะๆ

เด๋วต้องไปอ่านภาษาญี่ปุ่นละ งงมาก ประโยคอะไรสับสนไปหมด ฮ่าๆๆ

ไว้จะมาอัพใหม่น้าา คิดถึงทุกคน ^^

ファー

I don't kow about tomorrow

2010-04-01T19:21:00.002+07:00

เพิ่งจะได้หลุดพ้นจากความวุ่นวาย เลยแว๊บมาอัพบล๊อคแรกก่อนจะไปซะก่อน ^_^ ,,อีกแค่ ไม่ถึง 12 ชม. ก็จะต้องบินลัดฟ้าไปต่างประเทศครั้งแรกในชีวิตซะแล้ว วุ่นวายมากกับการเตรียมของ จัดกระเป๋าตั้ง 3 วัน ก็ยังไม่เสร็จซักที โหะๆๆ จนป่านนี้ก็ยังน้ำหนักเกินอยู่เลย ฮ่าๆ จะได้ไปไหมนี่ ^^" ลองเช็คอุณหภูมิดู ตอนนี้ 14 - 16 องศา ค่อยยังชั่วหน่อย เพราะเมื่อสองวันก่อนมันแค่ 7 องศา โหะๆ แล้วช่วงนี้ประเทศไทยก็ร้อนซะเหลือเกิน สงสัยลงเครื่องไป เป็นหวัดแหงมๆ หุหุ

ย้อนกลับไปมองดูก็ตลกดีเหมือนกันแหะ จากตอนปี 1 ที่ชอบมองหน้าเว็บคณะที่มีรูปพี่ยิ้มแปะอยู่ แล้วก็แอบฝันว่า ซักวันนึงอยากจะได้ไปแบบพี่เ้ค้ามั่ง แ้ล้วความฝันนั้นก็ค่อยๆ เลือนลางไปตามกาลเวลา จนมาตอนนี้ ก็ไม่น่าเชื่อว่าความฝันนั้นจะกลับมาชัดเจนได้อีกครั้ง พรุ่งนี้แล้วสินะ ที่จะได้ไปเหยียบผืนดินที่ญี่ปุ่น เมืองแห่งเทคโนโลยีที่เคยฝันว่าครั้งนึงในชีวิตจะต้องไปให้ได้ เวลาหนึ่งปี นับจากพุ่งนี้ คงจะมีสิ่งต่างๆ มากมายให้เราได้เรียนรู้ ห้องเรียนใหม่ เพื่อนใหม่ และประสบการณ์ใหม่ๆ ในโลกกว้าง ที่ครั้งนึงก็ยังได้มีโอกาสไปสัมผัส ^_^

ขอบคุณทุกๆ คุณ ที่มีส่วนให้ได้รับโอกาสที่ดีในครั้งนี้

แล้วไว้ปีหน้าเจอกันนะคะ ^__^

Gambattene

File upload using Struts Framework

2009-09-15T22:02:00.007+07:00

เนื่องจากท่านเบนซ์เรียกร้องมาว่าอยากให้เดโม struts upload ให้ดูหน่อย นั่งไตร่ตรองอยู่พักนึง และก็อืมๆๆ ได้ๆ ทำก็ทำ ฮ่าฮ่า รับปากมาหลายวันและ กว่าจะได้ฤกษ์ทำก็วันนี้แหละ ตอนตีสองครึ่งด้วย ฮ่าฮ่า ได้ข่าวว่าพุ่งนี้เรียนเช้านี่นา แหะๆ มาๆ เริ่มกันดีกว่า หุหุ ตอนแรกก็นานมากกว่าจะนั่งระลึกชาติได้ว่าทำอะไรก่อนอะไรหลัง อันนั้นอันนี้คืออะไร เพราะเรียนมาแล้วไม่ได้ทวน Error500 กันไปหลายรอบ กว่าจะได้ ทำให้เห็นความสำคัญของ struts-config มากขึ้นอีกสามเท่า 55+ (พี่เม้งชวนคุย แว๊ก ตีสามแล้ว)

เริ่มจิงๆ เถอะ ฮ่าฮ่า

ขอเดโมเฉยๆ ละกันนะ ไม่อยากพูดถึงทฤษฎีมาก เพราะง่วง บวกกับ ยังไม่แม่นเท่าไหร่

เริ่มแรก ก็สร้าง Project ขึ้นมาก่อน อย่าลืม เลือกใช้ struts framework ด้วยล่ะ อิอิ ในที่นี้สร้าง project ชื่อ StrutsUpload

จำไม่ได้เหมือนกันว่าจิงๆ มันต้องสร้างอะไรขึ้นมาก่อน ระหว่าง jso กับ strutsActionForm หรือว่าอะไรก็ได้ เอาเป็นว่าขอสร้าง ActionForm ก่อนละกัน ในที่นี้สร้าง strutsActionForm ชื่อ FileActionForm

พอได้ FileActionForm มาแล้วก็ลบ Attribute เดิม กับ setter, getter method ทิ้งไป แล้วก็สร้าง attribute กับ setter, getter อันใหม่ขึ้นมา อันนี้เราจะเอาไว้เก็บ file ที่จะอัพโหลดขึ้นมา

private FormFile file;

public FormFile getFile() {
return file;
}

public void setFile(FormFile file) {
this.file = file;
}

หลังจากนั้นก็ไปแก้ใน method validate ให้มันเช็กว่ามีการรับไฟล์เข้ามาจิงไหม (ซึ่งจิงๆ เอาไปรันแล้ว มันก็ไม่ยอมเช็คให้ - -" ไม่เข้าใจมันเหมือนกัน 555+)

public ActionErrors validate(ActionMapping mapping, HttpServletRequest request) {
ActionErrors errors = new ActionErrors();
if (getFile() == null) {
errors.add("file", new ActionMessage("error.name.file"));
}
return errors;
}

เพื่อกันลืม ก็ไปใส่ข้อความที่จะให้ขึ้นตอน error ที่ ApplicationResource.properties ใน package com.myapp.struts ก็เพิ่มบรรทัดสุดท้ายเป็น

error.name.file=You must select file first
สังเกตว่า ชื่อ error จะต้องตรงกับ ชื่อ argument ใน ActionMessage ของข้างบนนะ

เสร็จละโปรเจค เอ้ย!! ไม่ใช่ๆ ต่อไปก็มาทำ jsp (ต้องทำก่อนที่จะทำ action นะ ไม่งั้นมันไม่รู้ว่าจะ action ไปที่ไหน)

สร้าง JSP ขึ้นมา ในที่นี้ตั้งชื่อว่า upload.jsp อย่าลืม add taglib ของ struts เข้าไปด้วยนะ

<%@taglib uri="http://jakarta.apache.org/struts/tags-html" prefix="html" %>

แล้วก็สร้างฟอร์มสำหรับเลือกไฟล์ที่จะ upload ให้ action ไปที่ uploadFile (ต่อไปก็จะต้องกำหนดเป็น URL-path ของ action)

ก็เป็นอันเสร็จ JSP ต่อไปก็ต้องสร้าง Action ขึ้นมา เพื่อใช้ในการ copy file ที่ได้รับมาจาก jsp เริ่มรู้สึกแล้วสินะว่าทำไมมันต้องสร้างอารายเยอะแยะ ฮ่าฮ่า ก็รู้สึกเหมือนกันนะ แต่เค้าว่ามาอย่างงี้ ก็ต้องจำๆ กันหน่อย ฮึบบบ ^^

สร้าง Action ที่ชื่อ uploadAction อยู่ใน package actions อันนี้เราให้ action กับ upload.jsp

พอสร้างเสร็จลองไปแอบดูใน struts-config จะพบว่ามี mapping เพิ่มขึ้นมา

ต่อไปก็ไปเพิ่มโค้ดใน method ActionForward คือในนี้เราต้องเขียนให้มันรับไฟล์มาจากฟอร์ม แล้วก็เขียนลงไปบนคอมเรา ตำแหน่งไหนก็ว่ากันไป จากการที่ลองแล้ว ถ้าใช้ FileWriter เขียน จะเขียนไฟล์ภาพไรงี้ไม่ได้ แต่ถ้าใช้ FileOutputStream ก็เขียนได้หมด

อันดับแรกก็ให้แปลง ActionForm ที่เป็น parameter ของ method ให้เป็น object ของ FileActionForm ที่เราสร้างเอาไว้ก่อน หลังจากนั้นก็ getFile เข้ามาใส่ใน FormFile แล้วก็ getFilename มาเพื่อที่จะให้เป็นชื่อของไฟล์ที่เราจะบันทึกลงไป

FileActionForm f = (FileActionForm) form;
FormFile file = f.getFile();
String filename = file.getFileName();

หลังจากนั้นก็เปิด FileOutputStream แล้วก็เขียนลงไป แล้วก็ปิด แค่นี้ ก็เสร็จ ฮ่าฮ่า

FileOutputStream fout = new FileOutputStream("c:/" + filename);
fout.write(file.getFileData());
fout.close();

แต่จิงๆ ก็ยังไม่เสร็จนะ ฮ่าฮ่า อีกนิดๆ สังเกตว่าใน method มันจะ return mapping.findForward(SUCCESS);
ซึ่งเราต้องไปสร้างไฟล์ที่จะให้มัน map กับ success ขึ้นมาก่อน ก็สมมติสร้าง success.html ละกัน ข้างในก็พิมข้อความง่ายๆ
แล้วก็ไปเพิ่มตรง ใน struts-config ให้มันรู้จัก success ของเราก่อน

ก็ลองรันดู แล้วก็ลองเลือกไฟล์ไปดู ก็จะพบว่ามันสร้างไฟล์ให้จิงๆ ว๊าวววววววตื่นเต้น

กว่าจะเสร็จ T^T จาตีสี่แล้วววว ตายห่าาา พุ่งนี้เรียนเว็บโปร แงๆๆๆ

ไปนอนละคับพี่น้อง TT

Mail Sending using Java Mail

2009-09-03T01:09:00.005+07:00

วันนี้มาว่ากันด้วยเรื่องมีสาระกัน บ้าง หลังจากที่พยายามจะเขียนเรื่องมีสาระหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ล้มเหลว อิอิ หลังจากที่เปลี่ยนโปรเจคกันหลายต่อหลายครั้ง จนมาลงเอยที่ Online Questionnaire แบบงงๆ ก็ไม่รู้จะบอกทำไมเนอะ 55+ อ่า ถือเอาฤกษ์งามยามดีวันนี้วันเกิด เรามาว่ากันด้วยเรื่องของ java mail อันที่จริงเราก็ไม่ได้เข้าใจลึกซึ้งอารายหรอกนะ ลองๆ ทำแล้วมันทำก็เลยอยากจะเอามาแชร์บ้างอะไรบ้าง จะได้เข้ากับยุค 2.0 ฮ่าๆ อ่าๆ นอกเรื่องกันมามากพอ ก่อนอื่นก็ต้องขอพูดถึง tools ที่เอามาใช้ก่อน ตัวพระเอกก็คือ java mail ในที่นี้ใช้เวอร์ชั่น 1.4.2 และก็มีนางเอกคือ JAF ในที่นี้ใช้เวอร์ชั่น 1.0.2 อันนี้สามารถดาวน์โหลดได้ที่เว็บของ sun หรือว่าจะโหลดที่นี่ก็ได้จ้า แต่ขอบอกนะว่าจิงๆ ไม่รู้ว่าทำไมมันต้อง add jaf เข้าไปด้วย แต่พอดีเอาไปไว้ใน lib ของ jre แล้วก็เลยปล่อยตาย ใครลองทำก็ลองไม่ต้อง add jaf ไปหน่อยละดูว่ามันจะรันได้ไหม แล้วมาบอกด้วยนะ อิอิ

ก่อนอื่นถ้าจะให้สะดวกแบบไม่ต้องไป add ทุกๆ project ที่ทำ ก็เอา lib สองตัวนี้(.jar) ไปไว้ที่ lib ใน jre ซึ่ง path ก็น่าจะประมาณนี้ C:\Program Files\Java\jdk1.6.0_03\jre\lib\ext ก็ดังภาพนะจ๊ะ

ที่นี้เรามาลองเขียนโปรแกรมส่งเมล์กันดีก่า เพราะมันดึกแล้ว เด๋วไม่ตื่นไปเรียน MIS ฮ่าๆ ในตัวอย่างนี้ จะส่งจาก account ของ gmail ไปยัง account ของ hotmail โดยส่งผ่าน mail sever ของ gmail จ่ะ

อ่า ก่อนอื่นที่เราจะทำ เราต้องรู้ก่อนว่า mailhost ที่เราจะใช้คืออะไร อย่างของ gmail จะเป็น smtp.gmail.com แต่ว่าเราจำเป็นจะต้อง authen ก่อน จึงสามารถส่งเมล์ผ่าน server นี้ได้ เผื่อป้องกันพวก spam ไรงี้แหละ อ่าๆ ใจเย็นๆ นะ อันนี้มันแค่พูดรวมๆ เด๋วจาบอกเป็นขั้นๆ ไป

เริ่มแรกก็สร้าง project ใหม่ขึ้นมา เป็น web app นะ จาตั้งชื่อเป็นอารายก็ตามใจ ในที่นี้ตั้งเป็น TestJavaMail

พอสร้างโปรเจคเสร็จเรียบร้อย แล้วก็สร้าง form สำหรับจะส่งเมล์มาก่อน หน้าตาก็จะประมาณนี้ สร้างฟอร์มใน index.jsp เลยก็ได้นะ จะได้ไม่ต้องสร้างไฟล์ใหม่
กำหนดให้ใช้ method get แล้วก็ action ไปที่ mail (หรือชื่อ URL pattern อื่นๆ ก็ได้นะ)

พอสร้างฟอร์มเสร็จเราก็ไปสร้าง servlet โดยในที่นี้จะกำหนดชื่อเป็น MailServlet มี URLpattern เป็น "/mail"

import javax.mail.* กับ javax.mail.internet.* เข้าไปด้วย

เขียน method เพิ่มใน MailServlet ตั้งชื่อเป็น send รับ argument 3 ตัว คือ to(ปลายทาง), subject(ชื่อเรื่อง), text (เนื้อหา) ข้างใน method ก็ประมาณนี้

public void send(String subject, String text, String to) {
try {
// ส่วนนี้จะเป็นการกำหนดค่าเริ่มต้นต่างๆ
String sender = "อีเมล์เรา";
String mailhost = "smtp.gmail.com";
String password = "พาสเวิร์ดเรา";

// ส่วนนี้เป็นการกำหนด javamail session เราก็จะใส่ค่าต่างๆ ให้กับ props
Properties props = System.getProperties();
props.put("mail.transport.protocol", "smtp");
props.put("mail.smtp.host", mailhost);
props.put("mail.smtp.auth", "true");
//กำหนดให้มีการ authen เพราะ gmail มันบังคับว่าเราต้อง authen
props.put("mail.smtp.starttls.enable","true");
//อันนี้ก็ไม่รู้มันเอาไว้ทำไร แต่มันบอกว่าต้องเปิด ไม่เปิดมันก็ส่งไม่ได้

//create SMTPauthenticator object เอาไว้สำหรับ authen
// class นี้เราต้องสร้างขึ้นเองนะ เด๋วจะแนบให้ดูข้างล่างละกัน
SMTPAuthenticator auth = new SMTPAuthenticator(sender,password);

// Get a Session object
Session session = Session.getInstance(props, auth);
session.setDebug(true);

// สร้าง ข้อความที่จะส่งขึ้นมา
MimeMessage msg = new MimeMessage(session);
//ใส่ที่อยู่ผู้ส่ง
msg.setFrom(new InternetAddress(sender));
//ใส่ที่อยู่ผู้รับ
msg.setRecipients(Message.RecipientType.TO, InternetAddress.parse(to, false));
//ชื่อเรื่อง ต้องใส่ char encode ไปด้วยเพื่อให้มันส่งเป็นภาษาไทยได้
msg.setSubject(subject,"UTF-8");
//เนื้อหา
msg.setContent(text, "text/html; charset=UTF-8");
msg.setSentDate(new Date());

//คำสั่งที่ใช้ในการส่ง
Transport.send(msg);

} catch (MessagingException ex) {
Logger.getLogger(MailServlet.class.getName()).log(Level.SEVERE, null, ex);
}

เกือบเสร็จละ อิอิ ทีนี้ใน method processRequest ของ MailServlet เราก็ไปดึงค่าจากฟอร์มมา โดยใช้ get parameter แล้วก็เรียกใช้ method send โดยค่าทั้งสามค่านั้นไปให้ ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย อิอิ

อ่าๆ แนบ class SMTPAuthenticator ไปด้วย

package servlet;

import javax.mail.*;

class SMTPAuthenticator extends javax.mail.Authenticator {

private String account;
private String password;

public SMTPAuthenticator(String acc,String pwd){
account = acc;
password = pwd;
}

public PasswordAuthentication getPasswordAuthentication() {
return new PasswordAuthentication(account, password);
}
}

ไฟล์แนบ

หวังว่าคงจะพอมีประโยชน์กับเพื่อนๆ นะจ๊ะ ไปนอนละ ฝันดีจ้าาา

Find out some idea for my works

2009-08-25T20:04:00.002+07:00

ไม่ได้มาเขียนตั้งนาน เพราะนึกเรื่องที่จะเขียนไม่ค่อยจะออก เพราะตั้งใจจะไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาบ่นในบล๊อค ก็เลยไม่รู้จะเขียนอะไรเลย ฮ่าฮ่า ช่วงสัปดาห์นี้ หมกตัวอยู่กับการศึกษา tools และ technology ต่างๆ ของ java เพื่อจะเอามาทำ mini project ในวิชา web programming เนื่องจากว่าในคลาส อาจารย์ได้เอาระบบร้านขายหนังสือมาเป็น case study ก็แน่นอนว่า เว็บร้านขายของธรรมดาๆ ก็คงจะเป็นสิ่งต้องห้ามไปโดยปริยาย 55+ ไอเรื่องการหาไอเดียทำโปรเจค ปกติก็เป็นเรื่องยากสำหรับเราอยู่แล้ว มาเจอโจทย์อย่างนี้ ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ T_T ดีนะที่เพื่อนเปนพวกไอเดียบรรเจิด ก็เลยยังพอคิดๆ กันออกบ้าง สุดท้ายได้ออกมาเป็น "Web-based student organizer" โดยเพื่อนบอกว่าได้แรงบันดาลใจมาจากสมุดจดงานของเรา ที่มักจะจดทุกอย่าง มีทุกอย่าง แต่บางทีก็พลาดงาน เพราะจดไว้แต่ลืมเปิดดู 55+ เริ่มจากที่คิดกันคร่าวๆ ว่ามีปฏิทินให้ใส่งานลงไป และก็แน่นอนว่าควรมีการแจ้งเตือนได้ด้วย ตอนแรกก็คิดอยากทำแบบเตือนทาง sms แต่อาจารย์บอกต้องเสียเงิน ก็เลยเอาอีเมล์ละกัน อิอิ เราก็เลยเริ่มศึกษาการส่งเมล์ ไปอ่านใน narisa.com ก็เห็นเค้าใช้ java mail กัน เลยไปโหลด library และก็นั่งศึกษา APIs อยู่พักนึง ทำส่งเมล์ง่ายๆ ยังใช้เวลาตั้งหลายชม. เหอๆ เล่นเอาเหนื่อย แต่ก็ยังเกิดกิเลส อยากตั้ง mail server เอง แต่ช่างมันเอาไว้ก่อน ฮ่าฮ่า เริ่มมาคิดต่อว่าควรจะไปดูอะไรต่อดี ก็มาคิดว่า ระบบต้องเป็น auto เพราะการแจ้งเตือน มันก็ต้องตั้งเวลาว่าจะให้แจ้งตอนไหน ไปลองคุยๆ กับเพื่อนก็พอได้ไอเดียคร่าวๆ ก็เลยลองหาตัวทำ job scheduling ใน web app อ่านคร่าวๆ เหมือนต้องทำบน struts framework เมื่อวานยังไม่ค่อยมีแรง ก็เลย bookmark เอาไว้ คงได้อ่านภายในอาทิตย์นี้ อิอิ และก็อีกตัวที่ลืมคิดไปก็คือตัวปฏิทิน นึกออกเพราะเมทมาบ่นๆ ว่า โปรเจคของเค้าต้องมีปฏิทินแล้วเพื่อนที่ทำด้วยกัน บอกอยู่ว่าหา tools ไม่เจอ ไอ่เราก็ หึ้ย! ไม่มีได้ไง ปฏิทินเนี่ยนะ ก็เลยลองหาๆ ดู ไปเจอ k5n.us:java calendar tools ซึ่งจะประกอบไปด้วย tools ทำตัวปฏิทินกับอีกตัวน่าจะเป็นตัวทำ GUI แต่ก็ยังไม่ได้ลองเขียนจริงจังเนื่องจากเมื่อวานมีงานอื่นอยู่ ก็เลยเข้าไปลองเล่น google calendar แล้วก็แบบ โอ้โห ทำได้ทุกอย่างเลยแหะ ชักท้อ ถ้าเราไม่คิดอะไรให้ต่าง เว็บเราก็คงไม่มีค่าอะไรเลย ไปใช้ google ดีกว่าตั้งเยอะ ปรึกษากับเพื่อน แล้วก็ได้ไอเดียประมาณว่า ทำให้มันเหมาะกับเรา เหมาะกับนักเรียน นักศึกษาไรงี้ เราก็เลยนึกออกอย่างนึง คือเมื่อก่อนเคยรู้สึกอยากได้ ตารางเรียนทั้งเทอม คือมีตารางนึงว่าสัปดาห์นึงเรียนวันไหนบ้าง แล้วมันสามารถเอาเข้าไปใส่ในปฏิทินได้เลยทั้งเทอม ก็เออ น่าสนใจดี แล้วก็เพื่อนก็อยากให้มีระบบ countdown ตารางสอบ เช่น "คุณหลือเวลาอีก 24 ชม. ในการอ่านวิชา MIS" ไรงี้ ก็คงจะฮาดี 555+ คิดได้ก็สบายใจไปเปราะนึง เลยลองนั่งคิดชื่อโปรเจค หาไปหามา ดันไปเจอเว็บที่มี features เหมือนที่เราจะทำเลย เซงดิ เหอๆๆ ก็เลย เอ้า ไม่เปนไร เด๋วลองใช้ระบบแล้วหาข้อแตกต่างกันต่อไป เหอๆๆ

Keep walking ^^

อันนี้เป็นรวมลิ้ง tools, manual, tutorial ต่างๆ ที่พอจะหาเจอตอนนี้
java mail APIs : http://java.sun.com/products/javamail/
Fundamental of java mail : http://java.sun.com/developer/onlineTraining/JavaMail/
Job scheduling in java web app : http://onjava.com/pub/a/onjava/2006/03/01/job-scheduling-in-web-application.html
k5n.us java calendar tools : http://www.k5n.us/javacaltools.php

กลีบบัวกลีบที่เจ็ด

2009-07-04T16:41:00.003+07:00

"ดอกไม้ ดอกไม้จะบาน บริสุทธิ์กล้าหาญ จะบานในใจ
สีขาว หนุ่มสาวจะใฝ่ แน่วแน่แก้ไข จุดไฟศรัทธา . . . ."

เป็นอีกครั้งนึงแล้วสินะ สำหรับการได้เข้าร่วมกิจกรรมเพื่อต้อนรับน้องๆ เข้าสู่ครอบครัวของเรา "น้องรุ่นเจ็ด" กลีบบัวเล็กๆ ที่เพิ่งจะเติบโต และเราเอง ก็ต้องโตขึ้นอีกสินะ ภาพความประทับใจตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเป็น "น้องรุ่นห้า" ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจ ภาพของการรับ "น้องรุ่นหก" การที่เราได้มีโอกาสเป็น "พี่" ในครั้งแรก และครั้งนี้ การรับ "น้องรุ่นเจ็ด" สถานะของเราต่างจากปีที่แล้วก็ตรงที่ ปีนี้ เรามีน้องถึงสองรุ่น การที่ได้ก้าวขึ้นไปอยู่อีกขั้น มองเห็นคนมากขึ้น จากปีที่แล้วที่ทำงานเอง ปีนี้เป็นเพียงคนที่ยืนมอง คอยช่วยเหลือบ้างในบางเวลา ภาพมันก็ต่างกันพอสมควร แต่สิ่งที่ยังไม่เคยเปลี่ยนไปคือความประทับใจ และความอบอุ่นที่สัมผัสได้ในครอบครัวของเรา ซึ่งสิ่งนี้ เป็นสิ่งที่ยังคงอยู่ และมันจะคงอยู่กับเราตลอดไป เห็นน้องๆ ไม่สบายกันหลายคน แต่ก็ยังอดทน จนผ่านเข้ามาเป็น "น้องรุ่นเจ็ด" ของพี่ๆ ทั้งหกรุ่นได้ ก็นับว่าเป็นด่านแรกในการพิสูจน์ว่าน้องๆ ของพี่จะสามารถใช้ชีวิต ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และสานต่อสิ่งดีดี ที่รุ่นพี่ทั้งหกรุ่นให้มาไปยังน้องๆ รุ่นแปด รุ่นเก้า ต่อไป ส่วนเราเอง ก็มีหน้าที่อันยิ่งใหญ่ ที่จะสานต่อ สิ่งดีๆ ที่พี่ทั้งสี่รุ่นให้มา ให้กับน้องรุ่นหก และรุ่นเจ็ดในตอนนี้ ซึ่งหน้าที่นี้ คงยังไม่จบลงง่ายๆ ตราบใดที่เรายังคงอยู่ครอบครัวแห่งนี้ แม้จะหนัก แม้จะเหนื่อย แต่เราก็เชื่อว่า ด้วยพลังของรุ่นห้า จะสามารถก้าวผ่านสิ่งเหล่านั้นไปได้ เพื่อให้สิ่งดีดีที่เราเคยได้รับมาจาก "พี่" จะยังคงอยู่ เพื่อให้ "น้อง" ได้สืบต่อไป

กิจกรรมเมื่อวาน. . .

มีหลายคนบาดเจ็บ
มีหลายคนป่วย
มีหลายคนเหนื่อย
มีหลายคนท้อ และสูญเสียกำลังใจ

ในขณะที่
หลายๆ คนได้มิตรภาพ
หลายๆ คนทุ่มเทแรงกายแรงใจ
หลายๆ คนร้องไห้
และเชื่อว่า หลายๆ คน ภูมิใจที่ได้น้องรุ่นเจ็ด เข้ามาเต็มเติมส่วนที่ยังขาดไปในครอบครัวของเรา

เวลา สิบนาฬิกา ที่ สำนักคณบดี

2009-06-15T14:24:00.003+07:00

วันนี้ตื่นนอนเวลา หกโมงเช้า เร็วกว่าปกติ 1 ชม. เพราะวันนี้เรามีนัดสำคัญ จะต้องไปพบท่านคณบดี ตามคำเชิญของท่านผ่านทางพี่ประทีป ประเด็นที่ถูกเรียกพบก็คือ มีน้องคนนึงร้องเรียนไปยังท่านอธิการบดี เกี่ยวกับเรื่องเชียร์ของคณะเรา ว่าไปเลิดเมิดสิทธิ์ของน้อง บลาๆๆ เหตุการณ์เกิดเมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา เวลาประมาณ หนึ่งทุ่มครึ่ง ตอนที่น้องเลิกเชียร์ แต่พบว่ามีน้องคนนึงที่ออกจากเชียร์ไปแล้ว มายืนดูเชียร์อยู่ประมาณครึ่งชม. สตาฟปี 4 ก็เลยเข้าไปถามว่า มีธุระอะไรที่นี่ไหม น้องก็บอกว่ามี ต้องรอเพื่อน พี่เค้าเลยบอกให้ไปรอข้างล่าง พอกลับถึงหอ ก็เห็นชื่อเอ็มน้องคนนั้น เขียนว่า "โดนปีสี่ไล่ออกจากตึกคณะ ส่งเมล์หาอธิการแล้ว" ตอนแรกก็ตกใจนะ แบบว่า เฮ้ย ต้องเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยหรอ ก็รอลุ้นด้วยความตุ้มๆ ต่อมๆ เพราะเราเองก็ไม่รู้ว่าคณบดีท่านนี้ จะเข้าอกเข้าใจนักศึกษาอย่างเราๆ หรือป่าว
ถึงคณะประมาณแปดโมง ห้านาที ก็เจอเม กับนนท์ นั่งรออยู่ ก็มานั่งคุยกันปกติ บ่นๆ บลาๆ ว่าง่วงนอน หุหุ ซักพัก พี่จี้ พี่อัง กิต พี่แนน พี่จี๊ป ก็ตามมาสมทบ กลายเป็นว่าเจนมาช้าสุดตามคาด เพราะรถติด ก็นั่งคุยไรกันไปเรื่อยเปื่อยตามประสาพี่ๆ น้องๆ อิอิ ระหว่างที่คุยกันก็มีรุ่นน้องค่อยๆ เดินผ่านไปผ่านมาเป็นระยะๆ รวมถึงน้องคู่กรณีของเราด้วยเช่นกัน จนเวลาล่วงเลยไปจนถึงเก้าโมงเช้า ก็ยังไม่มีที่ทาว่าคณบดีจะมา พวกเราก็นั่งรอกันไปเรื่อยๆ ไอ่เราก็ขี้เกียจเรียนเป็นทุนเดิมอยู่ละ ก็เลยชิววว อิอิ จนประมาณ 10 โมง พวกที่เรียน Web Programming ก็เลยขอตัวขึ้นไปเรียนก่อน พอพวกนั้นขึ้นไปได้ประมาณ 5 นาที คณบดีก็มาถึงคณะพอดิบพอดีเลย อิอิ เราก็เลยต้องโทรไปตามให้ลงมา
เหตุการณ์ ณ ชั้น 6 พวกเราก็ไปยืนรอคณบดี ตรงหน้าสำนักคณบดี ไม่กล้าเข้าไปเนื่องจากพี่เลขาฯ หน้าห้องไม่อยู่ พอคณบดีมาถึง ท่านก็ทักทายพวกเราด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พร้อมกับเชื้อเชิญพวกเราเข้าไปข้างใน แถมเปิดประตูให้อีก ^^ พี่เลขาก็เปิดห้องรับรองให้พวกเราเข้าไปนั่ง ในห้องมีเก้าอีกโซฟา กับเก้าอี้แบบห้องประชุม ซึ่งถ้าดูแล้วไม่ว่าเราจะเลือกนั่งอะไร ก็ไม่พอคนซักอย่าง เราก็เลยเลือกที่จะนั่งพื้น เพราความเคยชิน อิอิ คณบดีก็เริ่มเปิดด้วยการถามว่า เชียร์เราเป็นยังไง ต่างจากวิศวะยังไง พี่อังก็เล่าๆๆ ไป แล้วท่านก็ถามว่าถามจิงๆ เชียร์เราโหดไหม ทุกคนในห้องก็หัวเราะพร้อมๆ กัน แล้วก็บอกว่า ไม่เลย เพราะขนาดอาจารย์บางท่านก็ยังเคยบอกว่าเชียร์เรามันอ่อนไป ^^ พี่แนนก็เสริมว่า เชียร์เราจะเน้นความกดดันทางจิตใจมากกว่า การทำโทษ อาจจะทำให้น้องบางคนรับไม่ได้ เพราะการเลื้ยงดูของทางครอบครัวอะไรทำนองนั้น คณบดีเลยถามว่า เป็นเพราะเค้าไม่ยอมรับว่าเค้าเป็นรุ่นน้องหรือป่าว ทุกคนก็ตอบว่า มีเปอร์เซ็นเป็นไปได้เหมือนกัน พี่อังเลยเล่าเหตุการรณ์เมื่อวันนั้นให้คณบดีฟัง ท่านก็เข้าใจในเหตุผลของพวกเรา ก็บอกว่าให้ดูดีดีละกันเพราะถึงยังไงเชียร์ก็เป็นกิจกรรมของพวกเราทุกคน ท่านเองก็ต้องลงมาสอดส่องดูแลมากขึ้นเพราะตอนนี้ตำแหน่งรองฝ่ายกิจการนศ. ยังว่างอยู่ ถ้ามีเรื่องอะไร ก็ให้มาพูดคุยกับท่านได้ แล้วท่านก็ถามว่าเชียร์เรานี่มีการั่งทำโทษน้องเยอะไหม พี่อังก็ตอบว่า ไม่เยอะค่ะ มีให้วิ่งอย่างมากก็วันละ 3 รอบ แต่ส่วนใหญ่วิ่งได้ครึ่งรอบ น้องก็เหนื่อยกันหมดแล้วค่ะ คณบดีท่านก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า งั้นอย่างงี้แปลว่าน้องเค้าร่างกายอ่อนแอ เราก็ต้องให้เค้าออกกำลังกายบ่อยๆ นะ ก็เพิ่มจำนวนขึ้นไปเรื่อยๆ 1 2 5 10 จบประโยคทุกคนในห้องก็ฮากันถ้วนหน้าค่ะ ฮ่าๆๆๆ ท่านก็บอกว่าเนี่ยสมัยท่าน เชียร์โหดกว่านี้ตั้งเยอะ ท่านก็ว่าเชียร์เราไม่มีอะไร มีอาจารย์หมุนเวียนมาดูแลกันทุกวัน แล้วก็มีคนพูดถึงเรื่องที่น้องเค้าจะขอกลับเข้าเชียร์ แล้วก็เล่าๆ เรื่องวีรกรรมของน้องคนนี้ รวมถึงทัศนคติของน้องที่มีต่อเชียร์ให้ท่านฟัง ท่านก็ทำหน้างงๆ แล้วก็ทำเหมือนกะลังจาพูด แต่ทุกคนก็ต่างพูดๆๆๆ กัน ไม่เปิดช่องให้ท่านเลย 55+ พอมีช่องว่างท่านเลยพูดว่า อย่างงี้เราต้องให้โอกาสเค้านะ เป็นรุ่นพี่ก็ต้องให้โอกาสน้อง พี่จิ๊ปก็เลยตอบว่า พี่แกมองว่า ถ้าน้องตั้งใจจริงก็สามารถที่จะมาเข้าเชียร์ในปีหน้าได้ แต่ถ้าจะยอมให้กลับมาเข้าโดยไม่มีเหตุผลสมควร ก็คงจะยอมไม่ได้ ท่านก็ยิ้มแล้วก็บอกว่า "อืมม มีเหตุผล" แล้วท่านก็ถามว่า "นี่เชียร์เรามียุงไหม" พี่อังก็ตอบไปว่า ถ้าในห้องเชียร์ไม่มี แต่นอกห้องเชียร์ก็จะให้น้องทาซอฟเฟลสำหรับคนที่แพ้ยุงอยู่แล้ว ก็เท่ากับตอบประเด็นนี้เคลียร์ไม่มีโรคชินกุนคุนย่าอะไร อิอิ ก่อนจะจากลา ท่านก็บอกว่า เนี่ยไม่รู้ว่าเด๋วจะมีอีเมล์ถึงท่านอีกไหม ท่านยังแอบยิงมุขอีกว่า ทำอย่างงี้มันข้ามหน้าข้ามตาผมนะ ไม่ยอมส่งให้ผม ส่งให้อธิการเลย ^^ ท่านยังบอกอีกว่า "เนี่ยไปบอกน้องเค้านะ คราวหน้ามีอะไรก็ส่งถึงผม เด๋วผมจะฟอเวิร์ดให้อธิการเอง" จบประโยคของท่านก็แน่นอนว่า ทุกคนก็หัวเราะกันอีกครั้ง อิอิ จบการสนทนาพบปะกับท่านคณบดีด้วยความชิว บรรยากาศเป็นไปด้วยความชื่นมื่นมากๆๆ อิอิ

เมื่อสิวขึ้นเรียงกันเป็นเส้นทแยงมุม

2009-05-06T10:36:00.004+07:00

เมื่อวานนี้ เป็นวันแรกของโครงการลดช่องว่างดิจิตอล ที่จัดที่คณะ ซึ่งความจริงแล้ว มันไม่ใช่งานที่อยู่ในความรับผิดชอบของเราโดยตรง แต่ไปๆ มาๆ ก็มาลงที่เราจนได้ เหอๆ ไม่น่าเลย ก่อนวันงาน ก็มีปัญหาสาระพัด เรื่องความไม่สะดวกในการประสานงานกับเจ้าหน้าที่ ซึ่งมันเกิดจากความล่าช้าของการดำเนินงาน ซึ่งมันก็ผิดด้วยกันหลายๆ ฝ่าย เจ้าหน้าที่คณะก็ไปสัมนา เลยทำให้เวลาที่เราจะใช้เตรียมงานหายไปหลายวัน เมื่อวันจันทร์ก็เลยวุ่นวายน่าดู คนที่รู้งานก็ไม่มา ปล่อยให้คนที่เหมือนจะรู้งานอย่างเรา เผชิญชะตากรรมต่อไป บรื๋ออออ.... เพราะเราเองก็แค่คนที่เหมือนจะรู้งาน ก็เลยยังทำงานไม่ครบถ้วนเท่าที่มันควรจะเป็น ก็ก้มหน้ายอมรับความผิดนี้แต่โดยดี ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นอย่างนี้นี่นา T_T
พอถึงวันจริง รู้สึกไม่ค่อยดีตั้งแต่แบมบู โทรมาบอกว่าไม่มีคนมาเลย - -" เฟลเลยพี่น้อง แล้วก็โดนตอกย้ำด้วยน้องตั้นที่โทรมาถามว่า ตกลงมีค่ายวันนี้จริงๆ หรือป่าว T_T แง่ะ รีบแจ้นไปคณะทันทีเลย ก็ร้างอย่างที่คิด ไม่มีน้องมาเลย ก็รอๆๆ ไปจนถึงแปดโมงกว่า มีน้องมาสามโรงเรียน รวมก็ 13 คน - -" อยากจะร้องไห้ แต่ก็ต้องยิ้มเข้าไว้ ไม่อย่างงั้นถ้าเราเฟล น้องคนที่เตรียมงาน น้องที่มาเค้าก็จะเฟลไปด้วย เราเป็นพี่ เราก็ต้องเปนตัวอย่างให้น้องสิ ใช่มะ ไปๆ มาๆ เราก็เลยเป็นเฮด All in One ไปในที่สุด พร้อมกับได้รับหน้าที่เป็นผู้รักษารีโมตแอร์ ฮ่าๆๆๆ มันเป็นหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่มาก ย้ำแล้วย้ำอีก จนเราแทบจะไปฝันถึงรีโมตแอร์ หลอนมาก ฮ่าๆๆ งานเมื่อวานก็มีปัญหาอยู่บ้าง เล่นเอาปวดใจกันเลยทีเดียว ปีสามก็มากันไม่กี่คน ต้องอยู่กับน้องปีสอง บางทีไปว่าอะไรน้อง ไอ่เราก็ลำบากใจนะ แต่ก็ต้องทำ (ดูเป็นคนดีชะมัด ฮ่าๆ) ผ่านเมื่อวานมาได้แบบเสียวๆ วันนี้ก็ยังเสียวอยู่ ด้วยความผิดติดตัวที่ยังมีอยู่ เมื่อวานกลับไปส่องกระจก พบว่า สิวขึ้นมาอีกสองเม็ด จากที่ก่อนค่ายมีสิวเม็ดใหญ่ขึ้นอยู่ตรงจมูก พอมาวันนี้ขึ้นอีกตรงแก้มซ้าย กับหน้าผากขวา เรียงกันเปนเส้นเหมือนดาวไถ โอ้ววว มันช่างน่าภาคภูมิใจยิ่งนัก ฮ่าๆๆ ต้องถ่ายรูปเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึก หุหุ
วันนี้ก็ตื่นสาย มาถึงน้องกินข้าวกันหมดละ ฮ่าๆๆๆ แต่ยังดีที่ไม่มีปัญหาอะไร ... อย่างน้อยก็ตอนนี้ เห๊อออออ เหลืออีกวันครึ่งสำหรับค่ายนี้ ก็ก้าวเข้ามาทำแล้ว ขอทำให้ดีที่สุดก็แล้วกัน เพื่ออะไรซักอย่าง มั๊ง ฮ่าๆๆ เผื่อว่าสิวมันจะยุบๆไปซะที ฮ่าๆๆ

ปล. ชื่อเรื่องมันดูไม่ค่อยเกี่ยวแหะ

ทริปพัทยา-สัตหีบ ตอน เจ้าบ้านพาทัวร์

2009-04-23T20:52:00.003+07:00

หลังจากที่ซุ่มเตรียมการอยู่นาน...(สองสามวัน) ก็ได้ฤกษ์พาเพื่อนๆ ที่น่ารัก ไปทัวร์บ้านซะที หุหุ นัดกันไว้ที่หอต้อง(ซึ่งก็คือหอเรา) ตอน 9.00 น. แน่นอนว่าได้ออกรถก็ 10.30 น. (ยังถือว่าเลทน้อย ถ้าเทียบกับที่ผ่านๆ มา 55+) สมาชิกผู้ร่วมทริปในครั้งนี้มีทั้งหมด 16 คน ได้แก่ ฟ้า จูน ไอซ์ ซะห์ กิต ..(เหล่าสมาคมแม่บ้าน) เอย ใหม่ เฮง น้องตาล (เหล่าคนมีคู่) ต้อง เจน พง แมว หมี นนท์ ฟลุค (แ ก๊งซ์เกรียนเจ้าเก่า) เดินทางสู่พัทยาด้วยรถ 3 คัน รถเจนก็มีคนขับรถและเหล่าแม่บ้าน รถแมวมีคนสวนและนายกสมาคมแม่บ้าน หุหุ ส่วนรถเฮงก็มีคนมีคู่และก็ พงกับกิต ขับรถกันเปนขบวนเลย ยังคิดอยู่ว่ามีรถเพิ่มอีกคันคงยาวน่าดู หุหุ ไปถึงตลาดน้ำ 4 ภาค พัทยาตอนประมาณ เที่ยงนิดๆ ก็เดินเล่นกันพอประมาณ ที่นี่เค้าจะแบ่งเป็นโซนๆ ของภาคต่างๆ ในแต่ละภาคก็จะมีสินค้าพื้นเมือง อาหารพื้นเมืองของภาคนั้นๆ ก็น่าเดินเที่ยวดี ถ้าไม่ไปในช่วงหน้าร้อนเหมือนกับพวกเรา หุหุ และเนื่องจากแดดมันร้อนมากกก ถึงมากที่สุด ซื้อข้าวของ ฝากคนนั้นคนนี้เสร็จก็ออกเดินทางต่อ เป้าหมายต่อไปของเราอยู่ที่ไร่องุ่นซิลเวอร์เลค อยู่ในเขตตำบลนาจอมเทียน อ.สัตหีบ จากตลาดน้ำก็ขับรถไปอีกประมาณ 40 นาที แต่เนื่องจากตอนนั้นมันบ่ายกว่าๆ แดดร้อนมากๆ ก็เลยเปลี่ยนเป้าหมายไปที่วัดญาณฯ แทน วัดญาณฯ เป็นวัดในพระอุปถัมภ์ของสมเด็จพระสังฆราชฯ สกลมหาสังฆปรินายก เป็นวัดที่ใครหลายๆ คนก็บอกว่าบรรยากาศไม่ค่อยจะเหมือนวัดซักเท่าไหร่ ที่วัดนี้จะมีสถาปัตยหรรมค่อนข้างร่วมสมัย อาคารบางหลังก็มีปนๆ กับสถาปัตยกรรมแบบจีน พวกเราก็ได้ลงไปให้อาหารปลากันพอเหม็นมือ 55 แล้วก็ออกเดินทางต่อไปยังไร่องุ่นซิลเวอร์เลค ขับรถไปแค่ประมาณ 15 นาที (จิงๆ แล้วทางไม่ไกลแต่โค้งเยอะ เหล่าแม่บ้านในรถเราก้เลยได้แกล้งกันสุดฤทธิ์ 55+ ไปถึงไร่องุ่น ตอนแรกกะว่าจะไม่ลงเดิน ไปๆ มาๆ ก็ลงไปซื้อน้ำองุ่น แล้วก็ยาวววว 55+ เราก็เต็มที่กับการถ่ายรูป เพราะมีแคดดี้คอยถือร่มให้ หุหุ กล้องพี่นุก ใช้คุ้มเลย ถ่ายสวยดี ชอบๆๆ ^^ ที่ไร่องุ่นสวยมากๆเลย ถ้าแดไม่ร้อนนะ จะเดินให้ทั่วเลย ที่นี่เค้ามีบริการรถชมวิว รถม้า จักรยานน้ำ และอื่นๆ มากมาย แต่พวกเราก็ไม่ได้ลองเนื่องจากมันเสียเงิน 55+ อ่อ ลืมบอกไป สถานที่ที่เราไปกันในทริปนี้ไม่เสียค่าเข้าชมทั้งหมดนะคะ หุหุ พอออกจากไร่องุ่นก็ไปต่อกันที่บ้านเราเองค่าาา ไปก็ไปรับพ่อกะแม่ เพื่อที่จะไปหาดสอ ที่พักที่เราเช่าเอาไว้ หาดสอเป็นหาดที่อยู่ในขตทหาร ก็เลยต้องให้พ่อพาเข้า หาดที่นี่ก็สวยพอประมาณ ไม่ได้มากถึงขนาดวิ๊ดว๊ายย แต่ก็ถือว่าธรรมชาติยังสมบูรณ์อยู่มาก แถมยังสงบมากด้วย บ้านที่เราจิงไว้เป็นบ้านพักนายพล 55+ มีสองห้องนอน สองห้องน้ำ เค้าให้พักได้ไม่เกิน 15 คน แต่เราไป 16 ก็เลยเสียเพิ่มอีก 100 บาท รวมเป็น 3100 บาท ตอนกลางคืนที่นี่เงียบมากๆๆๆ แต่พวกเราก็ทำให้ครึกครึ้นได้โดยการเล่นไพ่ ฮ่าๆๆ สนุกมากๆ ส่วนดึกๆ หน่อยพวกเกรียนก็พากันก๊งเหล้่า 55+ และก็มีการเซอไพรซ์วันเกิดนนท์ ด้วยเทสโตปลาสามรสกับเทียนหอมในห้องนอน 55 หลังจากนั้นเราก็ไม่รู้และ เพราะง่วงนอน หุหุ

ตื่นมา 5.30 ของอีกวันนึงด้วยเสียงนาฬิกาปลุกอุลต้าแมนของอิซะห์ ตื่นมาถ่ายรูปทะแล แล้วก็แสงอาทิตย์สวยๆ แต่น่าเสียดายพระอาทิตย์มันไม่ได้ขึ้นมาให้เหนชัด ต้นไม้บังหมด ก็เลยได้มาแค่แสงแว๊บๆ หุหุ พอ 6 โมงเช้า พวกแม่บ้านก็พากันลงน้ำ เนื่องจากมันยังแดดร่มลมตกอยู่ สองสาว ไอซ์ กับซะ ก็ได้เรียนว่ายน้ำกับครูจูน และครูกิต ส่วนเราเองก็เปนผู้ช่วยครูจ่ะ หุหุ ขึ้นจากน้ำมาก็หิ๊วหิว ฮ่าๆ ไม่มีอารายจะกิน ร้านค้าก็ยังไม่เปิด ก็เลยเร่งๆ ให้คนอื่นตื่น เก็บของ จะได้กลับไปกินข้าวที่บ้าน หุหุ ออกจาหาดสอก็ 11.00 น. ประมาณนั้น ไปแวะกินข้าวที่บ้าน แล้วก็กลับ ขากลับยังอุตส่าไปแวะเซนทรัลพัทยา 55 กินซะเว๊นเซ่นซะด้วย (กรุงเทพไม่มีกิน 55+) ออกจากเซนทรัล ด้วยสถาพที่อีดโรย โดยเฉพาะเหล่าคนขับรถทั้งหลาย แต่ก็ยังไปแวะซื้อขอฝากที่หนองมน รถแม่บ้านก็ซื้อห่อหมก กับทาโร่กรอบเข้ามากิน โอ้โห กลิ่นนี่ไม่ต้องให้บรรยาย ฟุ้งกระจายไปทั่ว พวกเราก็ต้องหาขนม หาของให้เจนกิน เนื่องจากกัวว่าเจนจะหลับ 55 โดนยัดห่อหมก สลับกับทาโร่กรอบไปตลอดทาง 55+ ถึงลาดกระบังนี่แทบเอียนเลยทีเดียว หุหุ มาถึงลาดกระบังก็ประมาณ ทุ่มนึง ก็แยกย้ายกันกลับหอ ไอ่เราก็กลับมาลงรูปไรเสดก็หลับเปนตายเลย ง่วงมากๆ ก็เลยเพิ่งจะได้มาอัพบล๊อคเอาวันนี้ หุหุ ไว้โอกาสหน้าและไปเที่ยวกันอีกน้าาา สนุกมากๆ เลย ขอบคุณทุกๆ คนมากๆ ^^

สโมสรนักศึกษาคณะเทคโนโลยีสารสนเทศปีการศึกษา 2552

2009-04-18T21:10:00.002+07:00

ฤกษ์งามยามดี ก็จะได้มาอัพบล๊อคกันอีกครั้ง หุหุ วันนี้ 18 เมษายน 2552 มีงานสัมนาสโมฯ ส่งมอบสโมปี 52 จัดโดยพี่ๆ สโมปี 51 แน่นอนว่าเราก็ต้องไป...(พูดทำไม) วันนี้ก็มีเพื่อนๆ ทั้งในสโม และนอกสโม มาร่วมงานกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง แทบจะล้นห้อง (หึหึ) และก็ยังมีพี่ๆ สลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ หลากหลายตำแหน่ง ..(แต่เอ๊ะ..หน้าเดิม) ก็เิริ่มจากนายกสโม(พี่นุก) กล่าววัตถุประสงค์(อย่างเป็นทางการมากๆ) อ.เก่ง กล่าวเปิดงาน และก็ตามด้วยการบอกเล่าถึงงานของคนในสโมตำแหน่งต่างๆ ตอนพี่นุกพูดถึงหน้าที่ของนายก เราก็ได้อัดเสียงเอาไว้ให้นายกเมฟังเปนที่เรียบร้อยแล้ว แต่แหม นายกพูดน้อยจังนะคะ กัวแฟนๆ จะไม่คิดถึงหรือยังไง ฮ่าๆๆๆ หลังจากนั้นก็ตามด้วยพี่แนนสาวเก่งแห่งรุ่น 4 แหม วันนี้ ทำสีผมมาซะสวยเชียว หุหุ พี่แนนก็มาพูดถึงตำแหน่งอุปนอกว่าทำอะไรยังไงบ้าง ซึ่งอันที่จริงก็เป็นตำแหน่งของเราเอง ฟังๆ แล้วก็ยังกลัวๆ เพราะพี่ป๊อบ อุปนอกคนเก่า เค้าทำงานไว้ดี๊ดี แต่ก็จาสู้ๆ ต่อไป หุหุ ต่อไปก็พี่เม้ง มาพูดถึงตำแหน่งอุปใน และก็ตามด้วยพี่จี้ พี่แนน สลับกันพูดในตำแหน่งต่างๆ เช่น เลขา เหรัญญิก เอกสาร สถานที่ กีฬา และอื่นๆ หุหุ ก็ถือว่าได้รับความรู้ และขอบเขตงานของแต่ละตำแหน่งกันไปพอประมาณ

หลังจากที่ทานอาหารกลางวัน และเมาท์เรื่องการเมืองกันเสร็จเรียบร้อย เราก็ขึ้นไปที่ห้องประชุมต่อ ช่วงบ่าย พี่ๆ ให้พวกเราแบ่งกลุ่ม ออกเปนหลายๆ กลุ่ม นับไปนับมา ก็ได้ 4 กลุ่ม กลุ่มละ 3 คน (คนเยอะมากก) ให้เขียนโครงงานอะไรก็ได้ กลุ่มเราได้น้องแบงค์ กับหนึ่งมาอยู่ด้วยกัน คิดไปคิดมาก็ได้ความว่า เราจะทำโครงงานช้างงงงงง 55+ เปนคล้ายๆ มหกรรมการศึกษาและการค้า อารมเหมือนคอมมาร์ท + OpenHouse ก็รู้แหละมันเว่อ แต่ก็นะ ชอบคิดให้มันเว่อๆ ไว้ก่อน ทำได้ไม่ได้ก็ค่อยดูกันอีกที 55+ ก็เขียนๆๆไป โครงงานของเราก็ประมาณว่า มีการจัดบูธโชว์ผลงานนศ. มีการออกร้านของบริษัททางด้านไอที มีการออกร้านของนศ. ทั้งในและนอกคณะ โอ้โห ช่างมันโครงการที่ยิ่งใหญ่ (และเพ้อฝันชะมัด) ถ้าจะทำจิงๆ ก็คงใ ช้งบประมาณมากมายมหาศาล และใช้คนมากมายเช่นกัน หุหุ แต่ก็อยากจะเอาแนวคิดนี้มาปรับใช้กับงาน OpenHouse ที่มีอยู่ในคณะ เรารู้สึกว่างานที่จัดงานไม่ค่อยจะดีซักเท่าไหร่ หรือว่าเราสมองทึบไม่เข้าใจพวกงานวิจัยของพี่ป.โทก็ไม่รู้ เราอยากเหนงานที่มันดึงดูดคนได้มากกว่านี้ อยากเหนโปรเจคที่เรากับเพื่อนๆ ทุ่มเททำมาได้เผยต่อสายตาประชาโลกบ้าง (เว่อจิงๆ) ไม่ใช่แค่ทำเสดแล้วก็ทิ้งๆ ไป ทุกคนจะได้รู้สึกว่า เอองานของเรามันมีคุณค่า ไม่ใช่้แค่ทำเสดแล้วก็ลบไฟล์ทิ้ง เหมือนทำส่งๆ ไป ถ้ามีช่องทาง จะผลักดันให้แนวคิดนี้เกิดในงาน OpenHouse ในคณะให้จงได้ ไม่อย่างงั้น มันก็ไม่รู้จะมีงานไปทำไม มีงานแต่ไม่มีคนดู เหอๆ มีแต่เฟลกับเฟล

ส่วนโครงงานที่เพื่อนๆ อีก 3 กลุ่มคิดขึ้นมาก็ดีเหมือนกัน กลุ่มซะ ทำ IT GameShow เปนการแข่งเกม ก็สามารถเอามามิกซ์กับโครงงานของเราได้ กลุ่มเจนทำแอโรบิคส่งเสริมสุขภาพ (ถ้ามีจิงต้องมาเต้นนะจ๊ะ) กลุ่มจูนทำโครงการหนังสือเพื่อน้อง ซึ่งส่วนตัวเราคิดว่าเปนโครงการที่น่าสนใจมาก คือเราเองก็ชอบค่ายอาสาพัฒนาอะไรประมาณนี้อยู่แล้ว แต่ไอ่ครั้นจะทำ มันก็จะไปซ้ำซ้อนกับพวกชมรมอาสาต่างๆ ที่มีอยู่แล้วในสถาบัน คิดว่าถ้ากำหนดขอบเ ขตของงานให้ชัดงาน แล้วเอนเอียงมาทางด้านไอที คงมีความเปนไปได้สูงที่จะทำ เราอาจจะกำหนดเปนโครงการสอนน้องก็ได้ ส่วนเรื่องบริจาคหนังสือก็ถือเปนผลพลอยได้ ช่วยให้น้องๆ ที่ขาดแคลนได้มีหนังสือดีดีอ่าน เราเองก็ได้บุญด้วย (วัดไม่ค่อยเข้าก็ต้องหาเอาตามนี้แหละ 55+) โ ครงการนี้น่าส่งเสริมมากๆ หุหุ

ก็จบการสัมนาเพียงเท่านี้ หลังจากนั้นเราก็ไปอยู่กันที่ซีคอน เพราะพี่ๆ เลี้ยงชาบูชิ โอ้โห ลงทุนมากๆๆ (เงินสโม) ก็ขอกราบขอบคุณพี่ๆ ทุกๆคนมากกกกกกค่าาา (เลี้ยง 1 มื้อ ใช้งาน 1 ปี - -") พรุ่งนี้ก็จะมีการประชุมสโมครั้งที่ 1 อย่างเปนทางการ เพราะนายกเมได้เดินทางกลับมากทม. เปนที่เรียบร้อยในช่วงค่ำของวันนี้ หุหุ หวังว่าพุ่งนี้เราคงจะมีข้อสรุปดีดี แนวคิดดีดี เพื่อพัฒนาสโมฯของคณะเราสืบไปบนะจ๊ะ หุหุ

"ยุติธรรม" คำนี้ ไม่มีอยู่บนโลก

2009-04-04T18:38:00.002+07:00

จากบล๊อคที่แล้วที่ได้เขียนไปเกี่ยวกับเรื่องการใช้ชีวิตในสังคมการทำงาน พอมาอาทิตย์นี้ก็ได้เจอเหตุการณ์นึงเข้าจังๆ ไม่ได้คิดว่าจะเกิดกับตัว ก็ช๊อคๆ เล็กน้อย แต่ก็เก็บเอาไว้เป็นบทเรียน เหตุการณ์ที่ว่าก็คือ "ตกงาน" ฮ่าๆๆๆ ตอนที่รู้เรื่องก็อึ้งๆ งงๆ ขำๆ บอกไม่ถูกแหะ เหอๆ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็ยังไปสอนน้องอยู่ดีดี พี่ที่นั่นเค้าก็ยังคุยดีดี พี่เจ้าของเฟรนไชส์ก็ยังแนะนำนั่นนี่ ไม่มีทีท่าว่าอาทิตย์นี้จะตกงานเลย แถมเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา พี่เค้ายังถามอยู่ว่าว่างวันไหนบ้าง จะได้จัดตารางสอนของเดือนเมษาให้ เราก็บอกไปว่า ว่างทุกวัน เพราะไงไงก็ไม่ได้ทำไรอยู่แล้ว แล้วพี่เค้าก็บอกว่า เดี๋ยวเค้าจะโทรมาบอกวันพุธ ไอ่เราก็กลับบ้านด้วยความสบายใจไปสองสามวัน พอกลับมานี่ ก็ไปเช๊คเงิน พี่เจ้าของเฟรนไชส์ก็โอนเข้ามาให้แล้วปกติ พอวันพุธก็รอโทรศัพท์จากพี่คนที่จัดตารางสอน บ่ายโมงก็แล้ว บ่ายสองก็แล้ว ก็ยังไม่โทรมา ผ่านไปวันนึง พอวันพฤหัสก็รออีก วันนั้นตั้งใจว่าถ้าตารางเป็นวันอื่น วันนั้นจะไปงานหนังสือ ก็รอจนถึงบ่าย ไม่เห็นโทรมา ก็เลยไปงานหนังสือกับเพื่อนๆ ผ่านไปวันที่สอง เราก็มาคิดๆ ว่า ถ้าวันศุกร์ไม่โทรมาก็คงผิดปกติมากแล้วแหละ เพราะตารางเดิมสอนวันศุกร์ ช่วงนั้นวันพุธ วันพฤหัสก็โทรไปนะ แต่ไม่ติด พอมาวันศุกร์ประมาณเที่ยงๆ ก็คุยกับพี่เกม พี่เกมก็บอกว่ามันผิดปกติมาก เลยตัดสินใจโทรไปที่เบอร์ของสถาบัน(ปกติจะโทรเข้ามือถือของสถาบัน) ก็มีคนรับ คนรับก็คือพี่คนที่จัดตารางก็เลยถามไปว่า ตกลงได้สอนวันไหน เค้าก็อ้ำๆ อึ้งๆ แล้วก็ตอบกลับมาว่า "พอดีช่วงนี้เด็กเยอะอ่ะ พี่...(เจ้าของ) ก็เลยไปขอครูจากทางศูนย์ใหญ่มาช่วยสอน เพราะว่าพวกครู part time ก็ยังคุมเด็กไม่ค่อยได้เท่าไหร่ ทำไมล่ะช่วงนี้ฟ้าว่างหรอ" เราก็อึ้งๆ แล้วก็ตอบกลับไปว่า ก็พี่เป็นคนบอกว่าจะโทรมาบอกวันพุธ ไม่เห็นโทรมาก็เลยโทรถาม แล้วนี่คือจะไม่ได้สอนแล้วใช่ไหม พี่เค้าก็ถามว่า ยังอยากสอนอยู่ใช่ไหม เด๋วเค้าจะส่งชื่อไปให้ศูนย์ใหญ่จัดการหาสาขาให้ลงเอาไหม เราก็อารมนั้นก็หงุดหงิดละ แต่ก็ไม่ได้อะไรก็ถามเค้าไปว่า ถ้าไม่ทำแล้วเนี่ย จะต้องแจ้งที่สำนักงานใหญ่เองไหม เค้าก็บอกไม่ต้อง แล้วรู้สึกเหมือนจะมีลูกค้ามาพอดี เค้าเลยบอกว่าเด๋วจะโทรกลับ และแน่นอนว่า เค้าไม่โทรกลับ ... - -" ที่หงุดหงิดก็คืออีตรงที่ถามว่า ช่วงนี้ว่างหรอนั่นแหละ ...เพราะเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เค้าถามอยู่ว่าว่างวันไหน เราก็บอกว่าว่างทุกวัน แล้วก็นะ จะไม่ให้ทำก็ไม่โทรมาบอกอ่ะ ปล่อยให้รอสองวัน ถ้าไม่โทรไปถามก็คงไม่รู้ เสียความรู้สึกอ่ะ น่าจะบอกกันดีดี โทรมาบอกก็ได้ว่า "คุณคือจุดอ่อน เชิญค่ะ" จะได้ไม่ต้องมารอ หึ้ยๆๆ

พอเจอแบบนี้ก็เลยนึกถึงคอมเมนท์พี่เกมที่บอกว่า โลกการทำงานมันไม่มีความยุติธรรม เราว่ามันก็จิงนะ ไม่ต้องมีเหตุผล ไม่ต้องหาสาเหตุ เอาจิงๆ ตอนนี้เราก็ไม่รู้เลยว่า สาเหตุิจิงๆ มันเป็นอย่างที่เค้าบอก หรือว่้าเป็นอย่างอื่น แต่เราก็ขี้เกียจจะไปหาคำตอบแล้วแหละ ก็คงเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นบทเรียน ซ้อมไว้ก่อน เผื่อเรียนจบจะเจอแบบนี้ ฮ่าๆๆๆ แต่สถาบันที่เราไปทำงาน เค้าเป็นรูปแบบเฟรนไชส์นะ จะเปนยังไงก็ขึ้นอยู่กับเ้จ้าของของแต่ละสาขาอะแหละ คงไม่เปนแบบนี้ทุกสาขาหรอก

ต่อจากนี้ก็ยังงงๆ กับชีวิตอยู่ ไม่รู้จาเอายังไงต่อดี คิดว่าจะกลับไปอยู่บ้าน แต่พี่เกมแนะนำให้ดูงานสอนที่อื่นก่อน ก็ลองๆ ดู ถ้าได้ก็คงเหมือนได้โอกาสให้เริ่มใหม่อีกครั้ง และคราวนี้จะต้องรักษามันเอาไว้ด้วยตัวของเราเอง ลึกๆ เราก็เชื่อนะ ว่าเราทำได้ ขอให้ครั้งนี้เป็นโชคดีก็แล้วกัน

thx.. พี่เกมส์ ผู้ชี้ทางสว่าง หุหุ (เอามา 5 บาท ค่าชม หุหุ)

ก็ชีวิตมันไม่ได้ง่ายนี่นา

2009-03-26T13:37:00.003+07:00

ปิดเทอมนี้ตั้งใจว่าจะทำอะไรหลายอย่าง ตอนที่คิดก็รู้แหละว่ามันยาก และก็รู้ว่าคงทำได้ไม่หมด แต่ก็พยายามจะทำให้ได้มากที่สุด พอได้ทำจริง ก็รู้เลยว่า ชีวิตมันไม่ได้ง่ายดาย ทุกอย่างล้วนต้องใช้ความพยายาม และความอดทนเป็นอย่างมาก และคนส่วนใหญ่ ก็จะพ่ายแพ้ให้กับความลำบาก แล้วก็เลิกล้มความตั้งใจในที่สุด ซึ่งเราเองก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนนึง ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพยายามไปได้มากแค่ไหน แต่ก็จะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ไม่ใช่เพื่อใคร ก็เพื่อตัวเราเอง

ความกลัวเป็นสิ่งนึงที่คนทุกคนมีอยู่ กลัวที่จะเริ่ม กลัวที่จะเดิน ถามเราว่ากลัวไหม ลึกๆ มันก็กลัวนะ แต่ถ้าเทียบกับความต้องการที่จะไปถึงจุดหมายแล้วล่ะก็ มันมีมากกว่าความกลัวหลายเท่านัก จะเรียกว่าทะเยอทะยานหรืออะไรก็ได้ แต่เราคิดว่า ถ้าคนเรามัวแต่อยู่นิ่งๆ ใช้ชีวิตแบบเดิมๆ ไปเรื่อยๆ ราก็จะไม่มีทางรู้เลยว่า โลกนี้มันเป็นยังไง มันสดใส หรือโหดร้ายเพียงใด เราอาจจะคิดว่า การได้มาเรียนมหาลัยก็คือการได้ก้าวเข้ามาในโลกอันยิ่งใหญ่แล้ว แต่เปล่าเลย สังคมนอกมหาวิทยาลัยนั่นสิ ที่ควรจะเป็นโลกใหม่สำหรับเราในตอนนี้ สังคมวุ่นวายที่เราเคยเกลียด และเบื่อหน่าย บัดนี้ เรากลับต้องก้าวเข้าไปอยู่ในนั้น แต่เราก็เป็นคนเต็มใจที่จะก้าวเข้าไปหาสิ่งที่เราไม่ชอบเอง แล้วเราก็เชื่อว่าผุ้คนที่อยู่ในสังคมแห่งนั้น เค้าก็คงเบื่อหน่ายไม่แพ้เรา แต่เหตุที่ต้องก้าวเข้าไปก็เพียงเพราะ ต้องดำเนินชีวิตไปตามกลไลของสังคม

สามวันที่ผ่านมา ได้ใช้ชีวิตแบบคนวัยทำงาน ก็เลยรู้ว่า การมีชีวิตให้ราบเรียบและัมีความสุขในทุกๆ วัน มันไม่ได้ง่ายดายเลย การที่จะทำหลายๆ อย่างไปพร้อมๆ กัน และทำให้มันดีนั้น ต้องใช้ความพยายามและความอดทนมากมายเลยทีเดียว การที่ต้องนั่งรถไฟ ไปทำงานแล้วก็นั่งรถไฟกลับ เป็นเวลาเกือบชั่วโมง นั้นมันไม่สนุกเลย ไม่สนุกจริงๆ จนหลายๆ คนก็บอกว่า ทำงานไม่เหนื่อย แต่เหนื่อยนั่งรถไฟ 55+ สภาพรถไฟฟ้าที่คนยืนเบียดกันจนเป็นปลากระป๋อง โดยที่ทุกคนก็มีจุดหมายเดียวกันคือต้องไปทำงานให้ทันเวลา การทำงานที่ต้องใช้ทั้งสมาิธิและแข่งกับเวลา ต้องใช้ทักษะในการพูดคุยกับคนอื่น มันไม่ได้เหมือนตอนที่อยู่ในมหาวิทยาลัยเลย ยากกว่า แล้วก็ยากกว่ามากๆ

แต่สิ่งที่ว่ายาก ก็นั่นแหละ มันท้าทาย การกระโจนใส่สิ่งที่ไม่ชอบ แล้วพิชิตมันได้ คงเป็นความรู้สึกที่ดีอย่างบอกไม่ถูก เหมือนคุณเกลียดอาหารอะไรซักอย่าง แล้วฝืนกินมันลงไป คุณอาจจะพบว่ามันอร่อยอย่างหาที่ติไม่ได้ก็ได้ ชีวิตนี้มีอะไรให้เรียนรู้อีกมากมาย เพราะเราเองก็เป็นแค่มนุษย์ตัวเล็กๆ ที่อยากจะโบยบินอยู่ในโลกใบนี้ได้อย่างมีความสุข สู้ต่อไป "เราจาโต เราจาโต"

D-R-E-A-MW-O-R-L-D

2009-03-18T21:26:00.002+07:00

ประเดิมบล๊อคแรกด้วยทริปเที่ยวดรีมเวิลด์ หุหุ หลังส่งรายงานโอเอส ก็ได้เวลาไปปล่อยความเครียดที่เรียนหนัก งานหนักกันมาเปนเวลาหลายเดือน ด้วยคำชวนของซะ และจูน ในที่สุดเราก็เลยได้ไปร่วมทริปนี้ด้วย ฮ่าๆๆ วันอังคารที่ 17 มีนาคม 2552 นัดกันเวลา 9.00 ที่หน้าวิดยา ก็ไปถึงเก้าโมงนิดๆ สมาชิกก็มากันเกือบครบละ ผู้รวมทริปในครั้งนี้ก็มีทั้งหมด 12 คน แต่ไม่มีรูปแฮปปี้ก่าปุ้ม เนื่องจากสองคนนั้นไม่ได้ไปพร้อมเรา แต่นัดเจอกันที่ดรีมเวิด์ล หน้าตาผู้ร่วมทริปก็ตามนี้เลยจ้าา หุหุ

ออกเดินทางด้วยรถตู้ฟิว ระหว่างทางก็คุยกันตลอด ฮ่าๆๆ ไปถึงดรีมเวิลด์ก็ประมาณ 11 โมง พร้อมแ ฮปก่าปุ้มพอดี พวกเราก็เดินข้ามสะพานสีขาว เข้าไปที่เวิ้ง (ภาษาบ้านหนึ่ง แปลว่าที่ว่างๆ ^^) แล้วก็นั่งรถสองชั้นของดรีมเวิด์ลเข้าไปข้างใน หน้าตาของรถสองชั้นก็เปนดังนี้

เราก่าลักก็นั่งกันสองฝั่ง ผลัดกันถ่ายรูป และก็จะเป็นอย่างนี้ทุกรูป รูปไหนมีลักก็จาไม่มีเรา รูปไหนมีเรา ก็จาไม่มีลัก หุหุ เหมือนไม่ถูกกันเลย ฮ่าๆๆ นั่งรถเข้าไปก็ไปถึงข้างในของดรีมเวิลด์ เราก็ยืนๆ คุยกันตรงที่ขายบัตร ช่วงนี้คนยังไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ แต่ก็มีบ้าง เราก็เดินๆ ถ่ายรูปไปเรื่อยเปื่อย และก็หันไปเห็นป้าย ที่เค้าติดไว้ตรงที่ขายบัตร เป็นป้ายที่บอกว่ามีเครื่องเล่นไหนปิดวันนี้บ้างงง แล้วเครื่องเล่นที่ปิดก็คือ "พรมวิเศษ รถเมล์เวหา และสุดท้ายยย เฮอริเคนนน" ทำเอาเพื่อนๆ เราจาร้องไห้ ฮ่าๆๆ แต่ก็บ่ยั่นค่ะ ก็เข้าไปต่อ ฮ่าๆๆ อย่าแรกก็ประเดิมด้วย หนูลมแรด เอ้ยย หนูลมกรด ฮ่าๆๆ ที่ว่าไม่เสียวๆ ก็ทำเอาพิมถึงกับน้ำตาไหล ฮ่าๆๆๆ พอจบจากหนูลมแรด ก็ต่อกันด้วย หนัง 4D เสียดายที่ไม่มีรูปให้ดูเพราะถ่ายไม่ได้ เค้าทำเจ๋งดี ชอบๆ แถมมีเอฟเฟก น้ำพุ่ง ลมตีหน้า เหมือนจิงสุดๆ ฮ่าๆ ออกมาเล่นเอาเปียกกันเลยทีเดียว ^^ และเราก็ต่อกันด้วยบ้านผีสิง ที่ไม่มีอารายเลย มีแต่เสียง ฮ่าๆ เพราะเพื่อนข้างหน้ามันทำขำไปหมดแล้ว ก็เลยไม่รู้จะกัวอะไร ฮ่าๆ พออกจากเรื่องผีๆ ก็มาที่น่ากัวกว่า ฮ่าๆ นั่นก็คือเรือไวกิ้งที่เราเข็ดมาหลายครั้ง ฮ่าๆ ไม่เข็ดจิง ก็เลยเล่นมันทุกครั้ง และครั้งนี้ก็เช่นกัน ไปนั่งชั้น 3 โอ้โห แทบเปนลม คนเปิดก็เปิดนานจัง แถมยังสู๊งสูง ลงมา เอ่่อออ เกือบตาย... แล้วก็ไม่ยอมพัก ดิ่งไปเล่นสกายโคสเตอร์ทันที หุหุ เห็นรางมันก็แบบ ก็คงสนุกกว่ารถไฟอันเก่ามั๊ง พอไปเล่นก็..หัวโขก ฮ่าๆ มึนหัวหนักเลย ก็มันหัวโขกโป๊กๆ ก่อน แล้วก็หมุนๆๆ ซักสามรอบ หมดแรงเลยทีนี้ เล่นอารายแทบไม่ได้ ก็เลยไปเล่นรถคุณปู่ ฮ่าๆๆ หลังจากนั้นก็ได้เวลากินข้าววว ^^

อาหารกลางวันก็เปนมาม่า ฮ่าๆๆ ที่หอก็หินออกจาบ่อยยังจามากินที่ดรีมเวิด์อีก ก็น้าาาา...มันน่ากิน กินเส็รจก็นั่งเล่นกันอยู่ในห้องอาหาร เพราะมันเย็น เพื่อนก็ไปเล่นแรพเตอร์ และก็โกคาร์ท เราก็เล่นไปรอบนึง แต่ขับไม่ทันชาวบ้านเลย ฮ่าๆ เล่นกันเสร็จก็ไปเดินเล่น กินลมชมวิว ช่วงนี้หมดเรี่ยวหมดแรง หัวหมุนวิ๊งๆ ไม่หาย และก็ไปเข้าบ้านยักษ์ได้รูปรวมมารูปนึง แต่ก็ดันไม่ชัด - -" ออกจากบ้านยักษ์ก็ไปนั่งรถไฟดรีมเวิลด์ และก็เคเบิ้ลคาร์ แล้วก็ได้ฤกษ์กลับ ก่อนกลับมีถ่ายรูปกระโดด ก็พอหอมปากหอมคอ ฮ่าๆ แ ระก็ไปกินข้าวที่ฟิววว จนสองทุ่มถึงได้กลับ เพราะรอรถตู้นานมากกกกก.....นั่งอยู่ในรถแล้วมันไม่ยอมออกกก - -" ปิดท้ายกันด้วยรูปสาวสองพันปี ลอยตัวละกันนะ ขอบคุณเพื่อนๆ ที่ช่วนไปเที่ยว สนุก และทรมานจิงๆ ^^